ADVERTISING
Κυριακή 25-08-19
Η Έλενα ρίχτηκε στα σκουπίδια από το σύστημα.

28 Μαρτίου 2018 - 09:23

Η Έλενα ρίχτηκε στα σκουπίδια από το σύστημα.

Η Έλενα ρίχτηκε στα σκουπίδια από το σύστημα.


Ποιος πήρε τηλέφωνο να δει πως είναι η θεία της;  Τα παιδιά της θείας της;


Ποιος σκέφτηκε να αντιμετωπίσει με κάποια ευαισθησία ένα κυριολεκτικό δράμα του οποίου η πρωταγωνίστρια έκλεισε την τελευταία πράξη μέσα στη σιωπή, τον πόνο και την ολική απαξίωση;


Είχα την ευλογία να γνωρίσω την οικογένεια της Έλενας, κυρίως τις αδελφές της μητέρας της όπως και την ίδια την Έλενα. Όλες ξεχωριστά καλές.

Υποταγμένες-θα έλεγε κανείς- σε αυτό που ήταν η δική τους «μοίρα», να χάσουν δηλαδή τη μάνα από τα χέρια του πατέρα τους, να ανήκουν σε αυτό που λέμε «ευάλωτες οικογένειες» οικονομικά αλλά κυρίως συναισθηματικά, γεμάτες παράπονο για όποια δικαιώματα δεν παρέχονται- όταν -δεν -έχεις –τον -τρόπο -να -ακουστεί -η -φωνή σου».


Ξέρω καλά αυτή τη μουδιασμένη φωνή, τα γεμάτα πνιγερή λύπη βλέμματα, τα τσακισμένα πρόσωπα-τις σκιές στις στάσεις και στην κίνηση, σε όποια ηλικία, όπου και αν βρίσκονται, στο δρόμο ή στα νοσοκομεία, στα σπίτια τους, πίσω από τα παράθυρα τους, στα ατέλειωτα διαστήματα σιωπής που διακατέχονται τις λέξεις τους, λέξεις μικρές, κυρίως, και ανάσες σαν βρόγχους. Δίπλα μας.

Πιο αθόρυβοι, πιο ευγενικοί, ημιδιάφανοι, λίγο σαν ρίζες δίχως έδαφος, σαν σπόρια μέσα στις στάχτες, ένα είδος ανθρώπων που βλέπουν τη ζωή από μακριά, που ακούνε τα τραγούδια των άλλων από απόσταση, που μαθαίνουν να ζουν δίχως ελπίδα, δίχως σωτηρία, δίχως χρήματα, δίχως δουλειά, δίχως τίποτα, συχνά χτυπημένοι και από αρρώστιες, συχνά με σχέσεις περίπλοκες, ένα είδος ανθρώπων αφημένων στο ανέφικτο, το αδύνατο, το «όχι για αυτούς»…


Έτσι λοιπόν, κάπως έτσι, η Έλενα ρίχτηκε στα σκουπίδια από το ίδιο το σύστημα.

Η ιστορία είναι γνωστή.

Και όταν θέλησε να μιλήσει, δεν την πίστεψαν. Της έριξαν τενεκεδάκια. Την αποκάλεσαν με τα χειρότερα λόγια.

Η ιστορία που είναι όμως λίγο έως πολύ «γνωστή», εξαιρεί την ευθύνη. Να σε παίρνουν από τη μάνα σου. Να σε δίνουν σε παρένθετους γονείς. Να μη ξέρεις τι συμβαίνει γύρω σου. Αντί για προστασία και αγάπη να αντιμετωπίζεις μια κόλαση. Να είσαι 4 χρονών, να χάνεις το σύμπαν σου -όποια και αν είναι η μάνα σου, να χάνεις τη μάνα σου –να χάνεις την αγκαλιά της, το «φυσικό σου καταφύγιο», τη μυρωδιά της, το βλέμμα της και ξαφνικά- να ανοίγεις τα μάτια σου σε ένα κολαστήριο για το οποίο δεν μπορείς να μιλήσεις σε κανέναν.

Το «κράτος» σε επισκέπτεται.

Σε βλέπει.

Δεν μπορείς να μιλήσεις. Είσαι μικρή.

Στο έλεος…

Δεν έχω λόγια! Κανείς δεν έχει λόγια-τι να πει;

Η Έλενα είναι μια περίπτωση μικρούλας που «έφτυσε» το σύστημα.

Μεγάλες οι ευθύνες.

Καιρός να αντιμετωπίσουμε τις ευθύνες μας ο καθένας. Να δώσουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους δίπλα μας. Είναι η στιγμή να ακούσουμε πολύ σοβαρά μα πολύ -πολύ σοβαρά τα παιδιά της σιωπής. Και να καταλάβουμε πως δεν έχει ούτε γκρίζο ούτε μαυρόασπρο.

Είναι είτε άσπρο είτε μαύρο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ό,τι νεότερο!
 
ADVERTISING
Τα πιο διαβασμένα
ADVERTISING
ADVERTISING