ADVERTISING
Κυριακή 17-11-19
Για τη Φρόσω, που είναι η μάνα μου!

17 Οκτωβρίου 2019 - 11:31

Για τη Φρόσω, που είναι η μάνα μου!

Για τη Φρόσω, που είναι η μάνα μου

Είναι ήδη 02:00. Πάω να σε συναντήσω. Στον άδειο διάδρομο το λευκό είναι γκρίζο. Νοσηλευτές γιατροί και αγωνία. Ο πόνος έχει όνομα. Στη σιγαλιά της παρατεταμένης μνήμης ακούγεται που και που η αναπνοή σου και ύστερα, όπως μου λες πάντα: «Να προσέχεις. Να προσέχεις στο δρόμο…» και ξανά πάλι σε λίγο: «Να είσαι καλά, θελω να είσαι καλά…»

Άργησα καρδούλα μου. Ήταν πυκνή η ομίχλη. Καλοκαιριάτικα και κάθε χρόνο και κάθε εποχή. Για δεκαετίες. Και τώρα, να που κάθομαι τρεμάμενη σε ένα τραπέζι μόνη μου, και διαιρωτώμαι αν φοβάσαι. Δε θέλω να φοβάσαι.

Φτάνω λοιπόν μεσημέρι, την ώρα την ακίνητη, όπου όλα καίνε.

Έχεις κάτι δυνατό και φωτεινό, κυρίως όταν μιλάς για θέματα της καρδιάς που ο χρόνος τα αύξησε μέσα στην διάταση που του προσδειδεις. Ο πόνος κάτι κάνει κάπως το κάνει και αυξάνει το μέγεθος μιας οποισδήποτε καρδιάς. Πόσο μάλον της δικής σου.

Τα βιώματα δεν σβήστηκαν. Είναι χαρακιές σαν τα σημάδια.

Οι καθημερινές εικόνες τα σκεπάζουν. Και με τον καιρό, με την ανάγκη και με την υπέρβαση, αντέχεις και ύστερα, θέλεις μόνο να βοηθάς τον κόσμο. Ετσι έζησες. Ολη την ώρα να βοηθάς τους άλλους που δεν σε βοήθησε κανείς.

Μου έλειψες μάνα μου. Μου λείπεις ακόμα. Θα μου λείπει για πάντα η ήσυχη γωνιά της καρδιάς σου, η γεμάτη συγκινημένα συναισθήματα, πόνο και ξανά πόνο, για όλα τα καλοκαίρια μας τα βυθισμένα στις ομίχλες, για όλα τα χρόνια μας μέσα σε τυφώνες, με τις χαριτωμένες ατέλειες, αλλά γεμάτη ευάλωτες όψεις, αυτή η καρδιά, γλυκά νοήματα, υπερκαλυμμένη με άθλους και υπερβάσεις, εκεί, κοντά σου, δεν θα ένιωθα ποτέ το ψύχος. Αν σε είχα, δε θα ένιωθα ποτέ τον κίνδυνο. Αν ήμουν μαζί σου, δε θα ένιωθα ποτέ ξένη η παράταιρη ή ξεκομμένη, ή κακοποιημένη η ανήμπορη.

Μάνα μου γλυκιά μου. Όλα αυτά, τα αυτονόητα- τα απλά, τα καθαρά, μόνο σε μια καρδιά σαν τη δική σου.

Και να που μας πήρε τόση ζωή και τόσα συναισθήματα, να συμφιλιωθούμε με την απουσία. Και να ζεστάνουμε τα χρόνια που απέκλεισαν την επικοινωνία μας.

Έχει αυτήν την ιδιότητα η αγάπη. Η αληθινή αγάπη. Να βάζει τη σκόρπια ζωή σε τάξη, το πένθος να το μετατρέπει σε χαρα και το χάος σε ζωή.

Ομορφιά μου, γλύκα μου, συντάσσομαι κάθε στιγμή με το θάρρος μαζί με το οποίο έζησες. Στο δρόμο της αξιοπρέπειας. Την ώρα –κάθε ώρα- που μαδούσαν οι γύπες όλοι σου την καλοσύνη και την ανάγκη σου να είσαι αυτάρκης, να είσαι χαρούμενη χρήσιμη και δοτική, συντάσσομαι λοιπόν με όλο αυτό που δεν σε έζησα αλλά ήσουν και ήμουν.

Εκ γενετής. Γιατί είσαι η μάνα μου.

Ψελλίζω. Ευτυχώς που πρόλαβα να σου το πω. Πόσο είμαι περήφανη για σένα. Που είμαι κόρη σου. Περήφανη για τη γυναίκα που υπήρξες και για τη μάνα που θα είσαι μέχρι το τέλος του κόσμου. Και μάθε αυτό, ότι θα σε επέλεγα ξανά και ξανά και ξανά για μάνα μου μέχρι τη συντέλεια του κοσμου. Και πάλι θα σε συναντούσα. Με τόσες ομίχλες. Και μέσα στους τυφώνες, Πάλι θα βρισκόμουν εδώ, δίπλα πλάι σου, στην άκρη του κόσμου και μέσα στο γκρίζο που είναι λευκό, να δίνω την ψυχή μου, να μη φοβηθείς μέχρι το τέλος, που δεν υπάρχει μάνα μου, μέσα στην αγάπη, τέλος δεν έχει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η Υπατία

20 Απριλίου 2018

Blogs

Η Υπατία

Ό,τι νεότερο!
 
ADVERTISING
Τα πιο διαβασμένα
ADVERTISING
ADVERTISING