ADVERTISING
Πέμπτη 21-10-21
Ελίτα Μιχαηλίδου: Από το ιδιωτικό μου ημερολόγιο

Από Ελίτα Μιχαηλίδου / 14 Ιουνίου 2021 - 11:02

Ελίτα Μιχαηλίδου: Από το ιδιωτικό μου ημερολόγιο

Από το ιδιωτικό μου ημερολόγιο

Πέντε λεπτά-νύχτα, αργά.

Μικρή για να είμαι ειλικρινής, υπήρξα μεγάλη. Καταγόμουν από αυτές τις οικογένειες που τις κρατάει ως οικογένεια μια πολύχρωμη κορδέλα, και μέσα, ανεξακρίβωτα φωτεινά και σκοτεινά περάσματα. Δεν είναι της ώρας…

Πέρασα ολόκληρη μου τη ζωή να αναζητώ τις εξηγήσεις.

Ποτέ δεν τις βρήκα.

Ούτε έζησα τη ζωή που πίστευα.

Περιπλανήθηκα όπως κάνουν αυτοί που είναι οι σημαδεμένοι. Πελαγωμένη και ανίκανη, σε μια ατμόσφαιρα που εκτροχιαζόταν μόνιμα από την ηρεμία που αναζητούσα. Κλεισμένη κυρίως σε ένα ασκητικό δωμάτιο με έναν κόσμο ιδιωτικό να περνάει από μπροστά μου γεμάτο πευκοβελόνες, γαλάζιες πεταλούδες και τριαντάφυλλα, από αυτά που χάνονται μέσα στις πρασινάδες.

Υπήρξα ανίκανη να ζήσω όπως οι άλλοι.

Όλα τα βράδια μετρούσα τα όρια της φυλακής μου. Αναπαράγοντας το ρίγος μιας πρότασης, μιας δωρικής κολόνας, τον αντίκτυπο του Ελύτη, το βάθος του Ηρόδοτου, του Πλωτίνου και κάποιων άλλων σύγχρονων, πλανόδιων. Με συνέπαιρνε ο Χειμώνας κυρίως όταν αντέγραφε μέσα στον πυρήνα του ένα κυριολεκτικό σκοτάδι. Και έκανα πάρτι, κάθε Φλεβάρη μιας και από πολύ νωρίς, είχα αντιληφθεί πως η άνοιξη, εκεί συλλαμβάνεται. Μέσα στο κρύο. Ναδίρ. Είχα βέβαια παραδίπλα την ησυχία που χρειαζόμουν. Ακόμα και όταν πνιγόμουν στον θόρυβο. Και ο ήλιος, πάντα έβγαινε κάθε πρωί, από την ώρα που συνέτρεχε σκοτάδι.

Μοναχική.

Και ας μην το καταλάβαιναν. Και παρατηρητική. Και συγχωρητική, μιας και όλα είχαν αντίκτυπο σε αυτό που είχε την απόλυτη του σημασία σε μένα: Την έξοδο από τη φυλακή -άλλωστε- ο καθένας στην ώρα του…

Δίπλα μου, μια χούφτα ποιητές -ήταν φανερό- οι φυλακισμένοι ήταν όλοι ποιητές η απραγματοποίητοι όπως εμένα. Οι ποιητές όμως ήταν οι καλύτεροι. Και οι ξεβολεμένοι. Φίλοι, και ας μην τους ήξερα, οι ξεστρατισμένοι…

Ξεστράτημα. Ένα ξεβόλεμα. Και το πιο σταθερό σημείο της ζωής μου που ακόμα και στις πιο σταθερές και λουστραρισμένες βεβαιότητες, το έβρισκα μπροστά μου, ήταν για πάντα η ανατροπή μου. Εκουσίως.

Πέρα από όλα αυτά, και από τη θλίψη και από τη χαρά- αν διαβάσει κανείς τις αποσκευές στο χέρι μου, αντιλαμβάνεται πως όσο περπατούσα ήμουν τελικά, γαλήνια. Οι μεγάλες διαδρομές -διάβασα κάπου- έχουν πάντα ένα καλό, καίνε τα σκουπίδια της μνήμης… Και τότε κουβαλάς τη συνείδηση σου. Δηλαδή, την μοναδική ελευθερία που επιτρέπεται και σε αυτούς και στους άλλους και σε όλους τους κόσμους. Δεν νιώθεις ούτε το βάρος του ρόλου σου γιατί ως μάνα, ως σύζυγος ως εργαζόμενη, ως γυναίκα- ως έτσι και ως αλλιώς- δεν ήσουν παρά η επάρκεια δίπλα στην ανεπάρκεια σου. Με σαφήνεια. Με ευθύτητα. Και ωμό αντικαθρεφτισμό.

Κάνεις ένα μπάνιο. Φτύνεις το λεκέ. Αποδέχεσαι το τραύμα. Και μπαίνεις στη θάλασσα… Ξαπλώνεις έπειτα στις καλαμιές. Ηχος τζιτζίκι. Φώτα μακριά… Και ξανά αυτοπυρπολείσαι… Κάπως έτσι. Περίληψη. Περίληψη της ζωής της φυλής, που συνοψίζεται σε χαμένα τυπάκια, ορφανά, αδίστακτα, παραμορφωμένα, (εννοείται όλα παραβολικά), έστω αμαρτωλά και ιδιότυπα αλλά δίχως την μάρκα της ασφάλειας. Με σπλάχνα. Όχι επιδερμίδα. Όχι μεγάλο εαυτό. Σώψυχα. Και ισορροπίες. Μια έξω-μια μέσα. Οι εκτός της αγέλης -με όλο το κόστος πληρωμένο. Άρα. Έντιμα.

Η ατμόσφαιρα είναι πάντα κάθετη.

Ταξίδι σε σκιά. Που αδειάζει… Αλλά, πλημμυρισμένοι -όλοι-από μια νοσταλγία βαθύτερη και πιο χρωματιστή και πιο πλήρη και από την πορφύρα σε μια πλαγιά ανεμώνας… Σκέψου ανεμώνα! Δίχως πειθαρχία όταν βλασταίνει εκεί που την αντέχουν οι συνθήκες… Η πραγματική εντολή, άλλωστε, εμπεριέχει μια αταξία (προϋπόθεση) αλλά, ορθόδοξα. Και κάπως έτσι, αυτή η εντολή, να μικραίνουν τα κάγκελα να μην επιστρέφουν από τα ίδια τα ταξίδια ίδιοι οι άνθρωποι, όσοι δηλαδή σήκωσαν εκούσια την παρέκκλιση στον κάθε ήλιο…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Αυταπάτες

08 Σεπτεμβρίου 2021

Blogs

Αυταπάτες

Ό,τι νεότερο!
 
Τα πιο διαβασμένα