ADVERTISING
Παρασκευή 17-09-21
Ελίτα Μιχαηλίδου: Το μαγεμένο ταξίδι…

30 Ιουλίου 2021 - 18:40

Ελίτα Μιχαηλίδου: Το μαγεμένο ταξίδι…

Το μαγεμένο ταξίδι

Δεν αγαπούσα τα ταξίδια, παρά μόνο εάν επέστρεφα. Είμαι ανεπαρκής. Και γεμάτη αθέατες ιδιοτροπίες. Ικανοποιούμαι με τα λίγα αλλά τα καλά. Μου αρέσουν οι ποιότητες. Οι ισορροπίες. Βλέπω χρώματα εκεί που δεν βλέπει κανείς. Και αυτό που οι άλλοι λένε «ατέλεια», το θαυμάζω. Μάλλον επειδή μου την έσπαγε το κλισέ μιας συμπαγούς ενοποίησης «αυτού που θεωρείται ευχάριστο και πρέπων στον σύγχρονο πολιτισμό…»

Δεν ταξιδεύω εύκολα: Επειδή στις αναλογίες του δρόμου, πρέπει να μεταφέρω (όπως οι άλλοι μεταφέρουν τη βαλίτσα τους), και το σκοτεινό και το φωτεινό (σε ίσες δοσολογίες), της ευθραυστότητας μου.  Εύκολα ανατρέπομαι. Αλλά δεν το γνωρίζει κανένας. Λίγο να μου ξινίσει η ξιπασιά λίγο να μου μυρίσει η χλίδα, παρεκτρέπομαι.

Έτσι λοιπόν που λες, όλα τα φτιάχνω από το μυαλό μου: Με λίγη μουριά δίπλα από μια θάλασσα την ώρα της που την καταπίνει ο ήλιος, εγώ μπορώ και διανύω αποστάσεις ασύλληπτες. Έπειτα. Με σαγηνεύει το μυαλό ενός οποιουδήποτε ανθρώπου. Τίποτα περισσότερο από την ανεπάρκεια του. Και τη διαφορά του… Άρα. Για μένα τα τοπία ήταν ως σήμερα μόνο οι άνθρωποι. Και οι σπηλιές μέσα στις σπηλιές τους… Ακόμα. Είχα άλλη μια μεγάλη δυσκολία. Δεν με ευχαριστεί παρά το έντιμο. Αυτό δηλαδή που ο ήχος του όταν ακουμπά στα σώψυχα μου, με πολλαπλασιάζει.

Για να καταλάβετε  το οικοσύστημα μου, και αυτό περιγράφεται περίεργα: Μια ατμόσφαιρα πρόσφορη για ιστορίες – ακολουθώντας   «τα-για-πάντα-μου», δηλαδή  τους  πέντε ευκαλύπτους και τις δύο μιμόζες που συνέλεξα από την παιδική μου ηλικία.

Βλέπω-τέλος- όσα με ενδιαφέρουν να τα δω.

Τα υπόλοιπα, τα καταπίνουν οι σκιές τους…

Παρόλα αυτά, πήγα πρόσφατα, ένα ταξίδι αξιοσημείωτο.

Εκείνη τη συγκεκριμένη ώρα και καθώς μας ρουφούσε η στιγμή και γύρω μας βυθιζόταν η Αθήνα.

Ξέρεις τι; Καθώς οριζοντοποιείται ο χρόνος και εμείς, δεν αγχωνόμαστε πια παρά για τον κώδικα που μπορεί να μας συντηρήσει –τελικά- ταξιδεύουμε. Με τα δικά μας τραγούδια. Στις δικές μας διαδρομές μας, με το βήμα μας…

Το έχετε επιχειρήσει ποτέ; Αυτό! Μέσα από τις συμπληγάδες του πολιτισμού. Με τα δικά σας μάτια και στα δικά σας μέτρα-βήματα…

Χρειάζεται μεγάλη τόλμη ένα αληθινό ταξίδι. Και δεν εννοώ το μπες βγες μέσα στις εντυπώσεις.

Να ταξιδεύεις ας πούμε σαν Οδυσσέας ή σαν Ιππολύτη, σαν μια Ελένη που δεν επιστρέφει πίσω.

Επιστρέψαμε;

Τώρα βέβαια πια, είμαστε πίσω, αλλά σαφέστεροι από όσο όταν φύγαμε. Και πολλαπλασιασμένοι…! Η αλήθεια, με τη ψυχραιμία της απόστασης, όλο αυτό, μας κάνει να το ξαναδούμε το ταξίδι: την ισορροπία του. Τον κοφτό χτύπο του ρυθμού του και το βάθος του. Τους αιφνίδιους γκρεμούς, τα νέφη και τα σκαλοπάτια του, περιστρεφόμενα, ως την τελειότητα του δωρικού ρυθμού. Μια ευφυΐα σταθμών-βημάτων-διαδομών που υπερεκχειλίζει τοκαλό γούστο. Και που με βρίσκει σύμφωνη…

Για τούτο και είναι τόσο άσχημα ή όμορφα τα ταξίδια, σκέφτομαι… Αδιάφορα, σαν καρτ ποστάλ ή ασύλληπτα, σαν περισπωμένες πάνω στην Ιστορία.

Σε αρσενικά δώματα. Σπαρτιατική εντέλεια με φαράγγια Ταϋγέτου και την κορυφή της κορυφής, (του μακρινού Ηλία κατά τους Μανιάτες).

Τα νοήματα τους ορίζονται αρχικά ως περιπέτειες της καρδιάς αλλά τελικά, γίνονται κομμάτια της συνείδησης, κι ας μην το γνωρίζεις.

Θυμάμαι: Τη ραχοκοκαλιά του Ταύγετου, το τίποτα σημείο στους γκρεμούς του, τον ουρανό μέσα στον οποίο κολυμπούσα και τα κύματα που έφερναν τα φεγγάρια πίσω, την πρωινή δροσιά που ερχόταν κατευθείαν από τα τριαντάφυλλα Μυστρά, τουςελαιώνες, το μαβί και το άπλετο. Το καθαρό και το πλήρες. Τη Λακεδαιμόνια λευκή κρυσταλλίνα-πέτρωμα μαζί με πηγές πάνω στο δάσος της Βασιλικής και του Νεραιδόβραχου, του Σιδηροκάστρου και του Αη Γιώργη…  

Καθόμασταν αμίλητοι, πολλές φορές, επαρκείς και ευτυχισμένοι, στην απλότητα. Κάποτε μιλούσαμε, κι έπειτα πάλι σωπαίναμε.

Είναι μια μύηση, σκεφτόμουν όλο αυτό: Θέλω να πω, να μπορείς να διαβάζεις την ορθογραφία των ελαιώνων και τη σύνταξη των βράχων. Θυμάμαι ακόμα τους πολύ όμορφους ανθρώπους…  Με αυτό το άυλο στεφανάκι που έχουν όσοι ζουν με τα βουνά, τη θάλασσα, τον κάμπο. Οι γυναίκες, καθισμένες σε αυλές, γύρω από τραπέζια, τα μπράτσα λυμένα, που και που χαμόγελα. Ψίθυροι. Από τα ανοιχτά παράθυρα, το σπιτικό τους, λιτό όπως η ευτυχία. Ο αέρας μουσικός. Και ο κάμπος ακίνητος.

ΥΓ: το πιο όμορφο δώρο, που πήρα, από το ταξίδι μας, η αποκάλυψη, να μη θάβει κανείς ποτέ τον εαυτό του. Την βαθύτερη αιτία του. Και την αλήθεια του. Να μην καταδυναστεύει ποτέ κανείς τον εαυτό του. Είμαστε τόσοι πολλοί οι ανελεύθεροι, οι σε διαφορετικές ποσοστιαίες μονάδες μεν, αλλά και οι σε τόσα χρόνια σε λαθραία ζωή, σε κρυμμένη ασυμβατότητα, σε πλήρη ασυνεννοησία …

Σταθμοί: Ταΰγετος, Μυστράς, Γερολιμένας, Μονεμβασιά, Νατούρα, Ναύπλιο

Τιμές: Καλές.

Ποιότητα: Το κάτι άλλο

Φαγητό: Άτυπο Michelin. Η ντομάτα μύριζε ντομάτα, το ψωμί ήταν σπιτικό, το φαγητό στο KYRIMAI σαν αθάνατο. Παντού οι τιμές ήταν φθηνότερες από αντίστοιχα μέρη στην Κύπρο.

Άνθρωποι: Βοηθητικοί με χαμόγελα

Απόλαυση: Η μπύρα ΣΠΑΡΤΑ …










ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ό,τι νεότερο!
 
Τα πιο διαβασμένα