ADVERTISING
Σάββατο 25-06-22
Θα τολμούσα να είμαι διαφορετική

Από Ελίτα Μιχαηλίδου / 10 Φεβρουαρίου 2022 - 11:09

Θα τολμούσα να είμαι διαφορετική

Γράμμα προς στα είκοσι χρόνια μου.

Ανελεύθερη μικρή, ανακαλύπτοντας τις ακακίες της Γαλλίας μέσα στις πυκνές  Καστανιές, με βλέμματα γεμάτα απορία και συστολή! Ποια είμαι; Και πως θέλω να ζήσω;

Αρχικά έζησα όπως ήθελαν οι άλλοι!

… Με θυμάμαι λίγο πριν τα 20 μέσα σε χημικές εξισώσεις (πρακτικό τότε λύκειο), κτίριο σαν τη φυλακή…αγχωμένη αν ήμουν αδιάβαστη! (Ήμουν συνήθως)

Το ίδιο και στο πανεπιστήμιο, σε εξισώσεις γλωσσολογίας!

Εάν επέστρεφε ο χρόνος, ψυχιατρική για μένα η ανθρωπολογία, ψυχανάλυση η συγγραφή. Ξανά δημοσιογραφία!

Η, σκηνοθεσία.
… Θα ήμουν πιο κοντά σε μένα! Και θα ζούσα την ανατροπή, έγκαιρα!
Θα επέλεγα όσα θα με άφηναν σε αρμονία με τη φύση μου.
Σε όσα ήμουν και σε όσα ήταν- τελικά- οι βαθύτερες αιτίες μου: Άνθρωποι. Ζώα. Φύση. Βιβλία. Μελέτη. Παιδιά. Ταξίδια. Ποίηση. Τέχνη. Ιστορία. Έρευνα. Δημιουργικότητα.

Αυτογνωσία.

Άνθρωποι;

Φίλοι δίχως αγκίστρια. Φίλοι σαν τα φωτάκια  σε λιμάνι – (λιμάνια όχι προορισμός αλλά, σαν ένας σταθμός)…

Έρωτας;

Άνθρωποι δίχως βαρίδια.

Θα κράταγα λέξεις όπως η ισορροπία, η συγκρότηση, η μόρφωση, η αποδοχή. Η σύμπνοια. Και η συμπόνια. Η αξιοπρέπεια.

Θα πέταγα λέξεις όπως η ασφυξία, η ανασφάλεια, ο φόβος, η αυτολυπη, η αυτοθυσία. Ακόμα και τη λέξη ανωτερότητα θα πέταγα!

Θα κρατούσα την ευγένεια, βέβαια, και τις αξίες ζωής.

Τις αρχές της ζωής.

Τα υπόλοιπα θα ήταν περιττά σαν το περιττό λίπος… σαν το οτιδήποτε είναι περιττό και λειτουργεί σαν το δηλητήριο.

Θα πέταγα λοιπόν τα δηλητήρια. Έγκαιρα και αυτά. Όσο θα προλάβαινα να μην κατέθετα το τίμημα.
Και δε θα επέμενα να συνεννοηθώ με όσους δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα.
Το αλφαβητάρι μου θα ήταν μόνο της ανθρωπιάς. Της απλότητας. Και της ουσίας.

Θα ήθελα ίδιους με μένα και όχι απέναντι από εμένα.

Θα επέλεγα το ενδιαφέρον μέσα στον αυτοσεβασμό ανθρώπων που είναι «εργάτες» ζωής…

… Είναι  και οι πιο γενναιόδωροι πάντα. Χρωστούν το κάθε τους βήμα στη ζωή. Καλοί φίλοι.

Καλοί συνεργάτες.

Καλοί σε όλα.

Εργάτες του ιδανικού τους.

Ως γονείς και ως δάσκαλοι.

Αυτοί που ήταν οι λιγότερο συμβιβασμένοι και οι λιγότερο ευνοούμενοι.

Τα τυπάκια με το αστεράκι στο στήθος…,

αναγνωρίσιμα από τον τρόπο που σε προστατεύουν, από τον τρόπο που δέχονται εσύ να τους σταθείς, αναγνωρίσιμοι επίσης από  το μη ξάφνιασμα στα μάτια όταν παραπαίεις και όταν τους χρειάζεσαι,

τους τρυφερούς και τους ευάλωτους, τον αφρό της ζωής…

… Τους ιδιαίτερους!

Αυτούς θα επέλεγα!

Δεν θα σπαταλούσα αιώνες σε συμβατικές παρέες και ανόμοιες ψυχές…
Θα έλεγα «να μη ζήσεις αυτά που δε θέλεις να ζήσεις».
Ούτε να εκπληρώνεις την προσδοκία άλλων.
Ούτε να γίνεσαι πιο ηλικιωμένος από τους ηλικιωμένους αναπαριστώντας τους!
Ούτε να σφραγίζεσαι μέσα σε «ψευδόασφάλειες» όπως «σταθερές» εγκεκριμένες από τον περίγυρο, ούτε   λογαριασμούς, ούτε επενδύσεις, ούτε συμβιβασμούς, καρφιά μηδέν!

Αυτά έτσι και αλλιώς η χάνονται η εξατμίζονται η σε καταβυθίζουν…

Μακριά! Ζήσε δίχως αγκίστρι.

Με ακτημοσύνη. Με σεβασμό στην ύλη αλλά δίχως να εξαρτάσαι από αυτήν.

Δε θα κάπνιζα!

Δεν θα έτρωγα τόσο πολύ!

Δεν θα έκλαιγα ούτε τόσο πολύ… δε θα αυτόμαστιγωνόμουν…

Θα με συγχωρούσα περισσότερο!

Θα επέτρεπα να κάνω λάθη περισσότερο!

Θα γυμναζόμουν επίσης περισσότερο! Θα χόρευα θα γελούσα θα τραγουδούσα περισσότερο!

Θα έλεγα όχι σε αυτούς που λάτρευα (και δεν θα ήθελα τόσο πολύ να τους ευχαριστήσω).

Θα μορφωνόμουν εσαεί.

Πιο πολύ και όσο περισσότερο γίνεται.

Το κάνω άλλωστε ακόμα.

Θα τολμούσα να είμαι διαφορετική.

Θα επέλεγα να ακολουθήσω το δρόμο που θα με ελευθέρωνε και θα έσπαγα κάθε αλυσίδα προκατάληψης και περιορισμού, του συμβιβασμού και του «κοινώς αποδεκτού».

Δε θα έχανα τόσο χρόνο παραπατώντας σε δρόμους που δεν θα ήταν οι δικοί μου, από φόβο, από ανάγκη, από ανασφάλεια «να μην είμαι σαν τους πολλούς»…

Τέλος, θα περνούσα χρόνο, πολλή χρόνο, όσο περισσότερο, μαζί με την μάνα μου.

Το κάνω σήμερα μαζί με την κόρη μου.

Που την ελευθερώνω όπως ακριβώς έκανε η μάνα μου.

Να βαδίσει στον δικό της δρόμο, δίχως να έχω καμία προσδοκία από αυτήν εκτός από το να ειναι συνεπής με το βηματισμό της, τα θέλω της, τον δίχως ορίζοντα ουρανό της!
Ο κάθε νέος το οφείλει στον εαυτό του. Και ο κάθε γονιός στο παιδί του η στα νιάτα γύρω του: Την Ελευθερία να ξανά προσδιορίσει έναν ολότελα νέο ουρανό με τον τρόπο που ορίζει και ορίζεται ο ίδιος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dearme.cy

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Τα παιδιά που γίνονται καλύτερα

Από Ελίτα Μιχαηλίδου / 24 Φεβρουαρίου 2022

Blogs

Τα παιδιά που γίνονται καλύτερα

Ό,τι νεότερο!
 
Τα πιο διαβασμένα