ADVERTISING
Σάββατο 25-06-22
Τα παιδιά που γίνονται καλύτερα

Από Ελίτα Μιχαηλίδου / 24 Φεβρουαρίου 2022 - 10:10

Τα παιδιά που γίνονται καλύτερα

Οφείλουμε στα παιδιά μας

Σύμφωνα με την αρχαία σκέψη, την κάθε θρησκεία, την οποιαδήποτε πίστη.

Συνήθως μιλάμε για ανεπάρκεια θεσμών, για αδικίες, συνυπάρχουμε στο προσκύνημα στην ύλη, συμμεριζόμαστε τη θέση που έχουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι πως ότι «λάμπει-είναι-χρυσός», και αποσύρουμε και την ευθύνη και τις αξίες μας. Γέρασαν και ξεπέρασαν τις ζωές μας τα κλισέ…

Άνθρωποι πολύ «πετυχημένοι» στραβωμένοι ως συμπεριφορά, ως ψυχισμός και ως έκφραση. Τα εκατό διπλώματα σταπερίτρανα πανεπιστήμια, με οικονομική επάρκεια ή όχι, δεν ορθώνουν επαρκείς, ευτυχισμένους, δυνατούς και υγιείς ανθρώπους, πουθενά.

Όμως υπάρχει μια φόρμουλα και αυτή, ξεκινά από το σπίτι.

Αυτό το «για όλα φταίει το σύστημα»,  ή το «για όλα φταίνε οι άλλοι…», είναι άλλοθι του ηττημένου. Του στραγγισμένου. Η επανάσταση, πάντα έχει κέντρο ευθύνης, εμάς. Και τις επιλογές μας.

Το (δοξασμένο) τρίπτυχο υγεία-πλούτος-εξουσία, κατοχυρώνει μόνο μια επιφανειακή κενή «ευτυχία» που απέχει από εκείνη της πληρότητας και της ουσίας της αληθινής ζωής.

Πρόσφατα, παρακολουθούσα μια ανάλογη κουβέντα: Εκείνη, αποστεωμένη- στα όρια της υστερίας-εκείνος αδιάφορος, τύπου «απών». Από αυτούς που πλούτισαν ξαφνικά, που απέλυσαν πολλούς υπαλλήλους επίσης όπως έκαναν όλοι, που κατοικούν σε ένα παλατάκι στην άκρη της πόλης ασκώντας κριτική και καθιερώνοντας κανόνες. Και επιβάλλοντας νέες αρχές. Και όλα αυτά, επειδή ένα πλήθος ηλιθίων δεν τους γυρνάει το κεφάλι.

Το θέμα  όμως, δεν είναι το ζευγάρι –σύμβολο εξουσίας- αλλά, οι «ηλίθιοι» που είμαστε εμείς. Όσοι παρατρεχάμενοι, εξαρτώμενοι, προσκυνητές του πλούτου και τις διαφθοράς, της τρέλας και της ψύχωσης, αυτοί δηλαδή που όχι μόνο δεν σηκώνουμε κεφάλι αλλά και που χαμηλώνουμε κεφάλι «σε αυτό που λάμπει και δεν είναι χρυσός…», ας διερωτηθούμε. Τουλάχιστον ας αναλογιστούμε την ευθύνη μας απέναντι στα παιδιά μας.

Η μεγαλύτερη αρχή –για να γίνει κάποτε ο κόσμος μας καλύτερος (και όχι διεφθαρμένος), τα παιδιά μας επαρκή (και όχι ψυχωτικές προσωπικότητες ή δουλικά) θα πρέπει εκτός από τη γνώση (να καλλιεργηθεί η κρίση τους), εκτός από προσεγγίσεις (που θα εστιάζουν στο «ότι ΔΕΝ λάμπει») αλλά να είναι επαρκή με καθαρούς προσανατολισμούς στην ευτυχία και όχι «στην επιτυχία», να φροντίσουμε –πάνω από όλα- να είναι άνθρωποι περήφανοι αξιοπρεπείς και προπαντός, ελεύθεροι.

Τα παιδιά –δηλαδή που υπήρξαμε- και που δεν γίναμε καλύτεροι- ούτε χειρότεροι, παρά μόνο ένα είδος δούλοι στο σύστημα που θρέφεται από εμάς να αναλάβουμε την ευθύνη μας, αν μη τι άλλο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Θα τολμούσα να είμαι διαφορετική

Από Ελίτα Μιχαηλίδου / 10 Φεβρουαρίου 2022

Blogs

Θα τολμούσα να είμαι διαφορετική

Ό,τι νεότερο!
 
Τα πιο διαβασμένα