ADVERTISING
Σάββατο 25-06-22
«Μεγαλώνω»: Ένα κείμενο από την Ελίτα Μιχαηλίδου

15 Απριλίου 2022 - 15:12

«Μεγαλώνω»: Ένα κείμενο από την Ελίτα Μιχαηλίδου

«Μεγαλώνω»


Έχω ακουμπήσει αυτήν την ηλικία που μαζεύω πια τις εμπειρίες μου.

Καθαρίζω τα τετραγωνικά μου.

Ξεκαθαρίζω τα νοήματα που μαζί τους θα πορευτώ όσο πορευτώ.

Η αλήθεια, δε λιγοστεύει ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος. Αλλά, πιο δυνατά από ποτε, ξέρω τον κώδικα που με αποτυπώνει στην ουσία.
Και επιλέγω να είμαι και ο κώδικας και η ουσία μου.

Ότι περάσαμε, περάσαμε.

Όσα λάθη κάναμε, τα κάναμε.

Η διαδικασία της αυτογνωσίας είναι ένα δύσκολο κομμάτι που συναρμολογείται και από διαδρομές αγνωστες. Και σκοτεινές. Από όσα κουβαλάς ως ψυχή αλλά και απο παιδι, αλλά έχεις ευθύνη να τα καθαρίσεις.

Στο τέλος της ημέρας ότι μένει - ότι πρέπει να μένει είναι, σε κάθε περιπτωση, φως.
Όχι αυτό που πιστευα, τι ηλιθιο θαμπό φως μιας καλοσύνης άμετρης. Που εξαιρεί τη δικαιοσύνη από τον εαυτό σου. Όχι την καλοσύνη του «ορφανού»- όχι την καλοσύνη την παραφρασμένη σε σέχτες που αλλοιώνουν την ισορροπία και σε καθιστούν αποδεχτη της ανεπάρκειας του καθενός.

Αλλά την πραγματική καθαρή καλοσύνη μιας αλλης ταξης που ορίζεται από το πνεύμα:
να αφήνεις να φεύγει αυτό που θέλει να φύγει.
Να κρατάς σπαθί και να καθαρίζεις το βάλτο τους. Να μην επιτρέπεις να σε παρασέρνει το ρέμα.
Και συγχρόνως, η αυτοκριτική.
Η συμπόνοια.
Η συγχώρεση αλλά, διχως να ενδύεσαι το ρούχο του θύματος.

Να κοιτάς από ψηλά σαν ένα χαρτί τη ζωη σου. Και να αυτολογοκρίνεσαι.

Το πραγματικό νόημα της καλοσύνης είναι αλύπητο « σαν-ρομφαια-φως» του "όσου πνεύματος", της κάθαρσης και της αφαίρεσης η της αφομοίωσης.
Σε κάθε περιπτωση για να ισχύει, πρέπει να αποδίδεται με δικαιοσύνη.

Ευγνωμοσύνη στον πόνο, την πίκρα, την απώλεια.

Πάμε όπως ξεκινήσαμε.

Με εμπιστοσύνη. Με χρώματα, δημιουργικότητα και ανάγκη να καθιερώσουμε ότι βρήκαμε εκεί και εδώ.

Στο εγγόνι μου θα έλεγα όσα είπα και στην κορη μου:
Είναι δύσκολα.
Εδώ.
Πολλές φορές δεν καταλάβαινα.
Σφαγιαζα από τους πόνους… και ύστερα είδα κόσμο δίπλα μου να είναι ακόμα πιο πολύ χειρότερα. Εκεί, άπλωσα το χέρι και όσο μπορούσα, βοήθησα. Μακάρι να ήταν περισσότερα.
Συνειδητά πάντως δεν αδίκησα. Ασυνείδητα, σίγουρα!
Το συγνώμη το άρθρωσα. Να έχει περιεχόμενο κάθε συγνώμη, μεταστρεφεια.

Αξίζει πάντως κανείς να φουλάρει εδώ όλη του τη δυναμική, και να μη χάσει ούτε μια ευκαιρία να καθαρίσει.
Να κάνει λάθη.
Να τα αποποιηθεί.
Να ξεμπλοκάρει τους κόμπους.
Να πέσει (που θα πέσει) κάτω, και αν δεν μπορεί να σηκωθεί, να κινείται ως ότου ξανα σταθεί.
Δεν έχει κανείς επιλογή να σταθεί μέσα στη μοίρα του. Παρά μόνο πως θα βαδίσει μέσα σε αυτήν.

Να ζήσεις με συνείδηση.

Να αγαπήσεις αλλά όχι ως συναίσθημα.
Αλλα ως πράξη ζωής.
Πράξη, με κατάθεση. Και Υπέρβαση.
Η αγαπη δεν είναι εξάρτηση. Αλλά, Απεξαρτηση, και δρόμος...

Μόνος θα είσαι.

Αλλά, στο δρόμο σου χίλιες φορές θα έρχονται από ψηλά και από δίπλα και παντού, βοήθειες.

Στόχος σου, ο δρόμος έξω από τα σπήλαια.
Να εκτιμάς κάθε βοηθεια. Και να τη δινεις παρακάτω. Να συγχωρείς. Αλλά να μην επιστρέφεις… να προχωράς. Με αυτούς που είναι σαν εσένα η, καλύτερους από εσένα.

Να θυμάσαι δε σώζεις κανέναν και δεν σε σώζει κανεις.
Ο καθένας ανήκει εκεί που είναι ο κραδασμός του.

Να προστατεύεσαι.

Και να είσαι ενας αρχαίος Έλληνας πολεμιστής, σαν έναν Έκτορα.
Να αγαπάς το καθήκον. Άφοβος εάν αφορά θέμα τιμης.

Μόνο εσυ θα γνωρίζεις πως θα ζήσεις.

Τα λάθη, μην τα φοβάσαι.
Εργαλεία αφύπνισης.
Πάντα να υπάρχει επιστροφή.

Και θα υπάρχει προστασία.
Αν την επικαλεστείς.

Στόχος, να βγεις νικητής του εαυτού σου. Ευρύχωρος. Άφοβος. Και με συμπόνοια. Και όλο αυτό, Βενζινη- ενέργεια πνεύματος στα πάντα σου.
Όσο θα μεγαλώνεις θα μεγαλώνει και μέσα σου η Αυγη…

Να θυμάσαι πως υπάρχει και πέραν από αυτό που λέμε πως είναι η ζωη στην ύλη.
Εάν την βρεις, την αλήθεια της ζωής, παραμένεις αθάνατος. Και πέραν.
Δύναμη.
Πνεύμα.

ΥΓ
Σε όλους που έπαιξαν το ρόλο τους μέσα στην μικρή ταινία της ζωής μου, ένα τριαντάφυλλο από τον κήπο της ψυχής μου.

Αυτοί που μένουν- έχουν γνώση ποιοι είναι και πόσο μαζί υπήρξαμε- ανήκουν στα «για πάντα μου».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Θα τολμούσα να είμαι διαφορετική

Από Ελίτα Μιχαηλίδου / 10 Φεβρουαρίου 2022

Blogs

Θα τολμούσα να είμαι διαφορετική

Ό,τι νεότερο!
 
Τα πιο διαβασμένα