ADVERTISING
Πέμπτη 18-08-22
Μεγαλώνω;- απο την Ελίτα Μιχαηλίδου

14 Ιουλίου 2022 - 08:28

Μεγαλώνω;- απο την Ελίτα Μιχαηλίδου

Μεγαλώνω;

Μια φράση που διάβασα πρόσφατα: “πότε μεγάλωσα;» … κοιμήθηκα με σφριγηλό στήθος και ξύπνησα με αυτό το πεσμένο, με μάτια λαμπερά μέσα στη νιότη και ξάφνου με πρησμενες σακούλες, με ρυτίδες, με μπράτσα που ζάρωναν … : «μα είμαι εγώ αυτή; Μα δεν νιώθω καθόλου έτσι…»

Η αλήθεια, πιο μικρή θυμάμαι που έμενα εκστατική μπροστά σε γυναικες- μύθους, μεγάλης ηλικίας επειδή τελικά οι άνθρωποι…, Οι άνθρωποι, δεν είναι «νέοι η γέροι» αλλά «γλυπτά», καμωμένα από τις χαρακιές του χρόνου, απο τα σημάδια της ιδιωτικής τους πορείας, από τα βλέμματα που δηλώνουν ένα περιεχόμενο ζωής με τα πιο όμορφα από αυτά, εφοσων μπορούσε κανείς να ανιχνεύσει το πνεύμα τους.

Ένα σώμα, όπως και να το δει κανείς είναι ένας χάρτης ζωής: στα χέρια αυτά που μάζευαν και αυτά που άφηναν, εμπειρίες γραφής ολότελα ιδιωτικής, με προκλήσεις, με απώλειες, με διαψεύσεις, με χαρές και με επιβραβεύσεις, με συνειδητοποιήσεις, με ένα σωρό μεγάλα και ενα σωρό μικρά που δεν περιμένεις να τα βρεις στη νιότη αλλά τα βρίσκεις στην ΟΛΗ ζωη…

Δεν είμαι λοιπόν ακριβώς αυτό το σώμα που χόντρυνε και λέπτυνε ανάλογα με το θυρεοειδή του, ούτε το αποτύπωμα εγκαύματος, ούτε τα σημάδια εκείνα ούτε τα αποτυπώματα ετούτα, και η κοιλιά που έβγαλε απο μέσα της ένα παιδι, και το χαμόγελο, πίκρα και γέλιο σε κάθε στιγμή και το βλέμμα, αυτό που χώρεσε όλες τις άδειες μέρες και όλες τις όμορφες νύχτες, τις απώλειες, τις διαψεύσεις, τις απομυθοποιησεις, τις αγρυπνίες, και η αγκαλιά, η ίδια αγκαλιά που άδειασε και η ίδια που χόρτασε, και αν αυτό το ίδιο σώμα μου, μπορούσε να μεταφραστεί σε γνώση, θα έκλεινε μέσα του ένα μεγάλο «εσυ»…

Είμαι όσα έζησα.
Και κυριως είμαι όσα δεν έζησα αλλά τα ονειρεύτηκα.
Οι ισορροπίες μου που έχανα.
Η θλίψη μου που πάλεψα.
Όλες οι απογοητεύσεις μου που έγιναν στήθος πεσμένο και μάτια βαθουλωμένα και μπράτσα λιγότερο και όλο λιγότερο ακόμα σφριγηλά… αυτό το σώμα μου που είναι και ηταν κάτι σαν όχημα η κάτι σαν ναός να χωρέσει η ψυχή μου.

Ε και; Μεγάλωσα! Τι όμορφο να μαζεύεις τη ζωη σε ένα γλυπτό σαν σώμα και να αισθάνεσαι ότι το αγαπάς και να μπορείς να δίνεις περιεχόμενο εσύ, πια, σε αυτήν τη ζωη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ό,τι νεότερο!
 
Τα πιο διαβασμένα