ADVERTISING
Σάββατο 25-06-22
Η Τέχνη του Διαχωρισμού από το Εγώ-Απο την Κορίνα Κονταξάκη

Από Κορίνα Κονταξάκη / 30 Μαΐου 2022 - 10:53

Η Τέχνη του Διαχωρισμού από το Εγώ-Απο την Κορίνα Κονταξάκη

Η Ελίτα έθιξε το παρακάτω θέμα:

«Άπειρες φορές αν κοιτάξει κανείς καλά μέσα του, αυτό που ΤΟΝ ΠΟΝΑ είναι ακριβώς γιατί θίγεται ο εγωισμός του... Θα ήθελα να ακούσω πως στεκόμαστε απέναντι από αυτό που μας πονά ή, σε αυτό που αρνούμαστε να μας ταπεινώσει.»

Φυσικά η αγαπημένη Ελίτα γνωρίζει και στη θεωρία και στην πράξη, για την «ψευδαίσθηση του εγώ» και πως μεταμορφώνεται μέσα στη ζωή μας, για να κυριαρχήσει. Αναφέρει την ταπείνωση που δεν είναι πολύ δημοφιλής λέξη για ένα κείμενο, (είναι τρομακτική λέξη!) και κανείς δεν θέλει να μάθει πως να ταπεινώνεται. Γι’ αυτό διαλέγω πάντα να χρησιμοποιώ τη φράση «η τέχνη του διαχωρισμού από το εγώ» αντί για τη λέξη ταπείνωση. Στην ουσία, αν καταφέρεις να διαχωρίσεις το εγώ από αυτό που πραγματικά είσαι, η ταπείνωση, ο πόνος, η αποτυχία παύουν να είναι τρομακτικά και γίνονται εργαλεία για την εξέλιξη μας.

Η τέχνη του διαχωρισμού από το εγώ είναι μια συνεχής διαδικασία για όλη μας τη ζωή. Δεν είναι κάτι που πετυχαίνουμε μια φορά και ησυχάζουμε για πάντα. Είναι η δική μας «Λερναία Ύδρα» που μόλις ένα κεφάλι της κοπεί, φυτρώνουν στο ίδιο σημείο δύο. Μόνο η «φωτιά» της πειθαρχίας, της αυτογνωσίας, της ταπείνωσης, μπορεί να σκοτώσει τη Λερναία Ύδρα μας. Σε όλες τις πνευματικές παραδόσεις, πιστεύεται ότι η φωτιά είναι κάθαρση. Στη γιόγκα, μια από τις πιο σημαντικές πρακτικές είναι το tapas= αυστηρή αυτοπειθαρχία, αλλά η ακριβής μετάφραση της λέξης είναι «φωτιά», η φωτιά της αυτοπειθαρχίας.

Η πρακτική tapas συμπεριλαμβάνει επίσης την πειθαρχία να δέχεσαι στωικά τα δυσάρεστα της ζωής και την ταπείνωση, ως τρόπους για να εξελιχθεί η ψυχή.  

Τα έντονα συναισθήματα, και ειδικά τα δυσάρεστα, διαφοροποιούν το ρυθμό της καρδιάς και παράγεται μια συγκεκριμένη θερμότητα στο σώμα. Όταν κάποιος μας προσβάλλει, μας πληγώνει, μας νευριάζει, μας υποτιμά, αυτή η θερμότητα είναι ανυπόφορη- παρατηρήστε το.

Μας καίει ο λαιμός μας, το στομάχι μας, ιδρώνουν τα χέρια μας, στεγνώνει στο στόμα μας. Φυσικά αυτό είναι αποτέλεσμα ορμονικών εκκρίσεων αλλά τί προκαλεί αυτές τις ορμονικές διαταραχές;

Η επιστήμη αρχίζει σιγά-σιγά να ανακαλύπτει ότι όλες οι σωματικές καταστάσεις είναι αποτέλεσμα των σκέψεων και των συναισθημάτων μας. Η γιόγκα, πολλές χιλιάδες χρόνια πριν, έχει τον ορισμό «adhivyadhi», που σημαίνει «όπως ο νους, έτσι και το σώμα». Δεν μπορούμε πια να αρνηθούμε ότι το ορμονικό σύστημα είναι πάρα πολύ σημαντικό για την υγεία μας, και εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις σκέψεις μας.

Όταν λοιπόν το εγώ, (η Λερναία μας Ύδρα) αγριεύει με κάτι δυσάρεστο, είναι η ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε τη θερμότητα που θα παραχθεί και να κάψουμε ένα από τα κεφάλια του, αλλιώς η θερμότητα αυτή σταδιακά θα μας δηλητηριάσει.

Αντί αυτού όμως, προσπαθούμε να αποφύγουμε το πόνο, με το να ρίχνουμε την ευθύνη σε άλλους, να προσποιούμαστε τα θύματα, να δικαιολογούμαστε, να θάβουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας ή ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί το εγώ.

Η θερμότητα της απόρριψης, της οργής, της θλίψης, της αποτυχίας, μπορεί να γίνει το σημείο συγκέντρωσης μας για λίγο, αν καταφέρουμε να αφήσουμε πίσω τα σχόλια, τις δικαιολογίες και την κριτική. Αυτή είναι η καλύτερη πρακτική tapas στη ζωή. Θα δούμε πολύ σύντομα, ότι η θερμότητα που θα μας έκαιγε, τελικά έκαψε ένα κεφάλι της Λερναίας Ύδρας που ζει μέσα μας.

Εσύ Ελίτα μου είχες πει κάποτε ότι μόνο το εγώ μπορεί να νιώσει πόνο και έχεις απόλυτο δίκιο. Και προσθέτω ότι μόνο το εγώ μπορεί να νιώσει ταπείνωση. Όμως, το εγώ στους πιο πολλούς από εμάς, είναι η ύπαρξη μας. «Πώς στεκόμαστε μπροστά σε αυτό που μας πονά η σε αυτό που αρνούμαστε να μας ταπεινώσει;»

Με το να διαχωρίσουμε τον πόνο ή την ταπείνωση από αυτό που πραγματικά είμαστε. Να διαχωρίσουμε το εγώ και τον πόνο του, από την ψυχή.

Και πως κάνουμε τον διαχωρισμό αυτό; Αντί να πολεμάμε το εγώ, απλά ενθαρρύνουμε, ψάχνουμε, την ψυχή. Όταν ένα δωμάτιο είναι σκοτεινό, δεν πολεμάμε το σκοτάδι, απλά ανοίγουμε παράθυρο για να μπει φως και το σκοτάδι φεύγει αυτόματα. Έτσι και με το εγώ: μόλις αναζητήσουμε το αθάνατο μέσα μας, την ψυχή, αυτόματα το εγώ και ο πόνος του αποδυναμώνεται. Επαναλαμβάνω, αυτό θα πρέπει είναι μια συνεχής διαδικασία. Η Λερναία Ύδρα μας έχει πολλά κεφάλια!

Η ταπείνωση τότε δεν είναι δυσάρεστη, ο πόνος δεν είναι αφόρητος αντίθετα γίνονται φωτιά δημιουργική, που καίει ό,τι εμποδίζει την ψυχή.

 

Άλλοι πρακτικοί τρόποι διαχωρισμού του εγώ από την ψυχή:

1.Προσευχή, ύμνοι, νηστείες, αγρυπνίες. Αυτές είναι τεχνητές πράξεις ταπείνωσης έτσι ώστε να δυναμώσει η ψυχή μέσα μας.

2.Ανιδιοτελής προσφορά. Το εγώ πάντα θέλει κάποιο λόγο για να δράσει. Αν κάνουμε δράσεις που δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα, το εγώ σταδιακά απέχει από αυτή τη δράση.

3.Σιωπή. Απόχη από σχόλια, δικαιολογίες, κριτική. Η τριπλή αυτή δράση αποδυνάμωσης του εγώ είναι πολύ αποτελεσματική, αφού το εγώ τρέφεται από αυτά.

4.Διαλογισμός/συγκέντρωση. Αν καταφέρουμε να εστιάσουμε το νου σε ένα σημείο, η ψυχή αναδύεται και το εγώ απενεργοποιείται για τη στιγμή αυτή.

5.Λιτότητα. Να μην έχουμε παραπάνω από ότι χρειαζόμαστε. Αυτό μας δίνει μια ελαφρότητα που ενδυναμώνει την ψυχή.

 
Τί συμβαίνει όμως στο εγώ, όταν γίνει ο διαχωρισμός του από την ψυχή;

Πεθαίνει;

Το εγώ δεν πεθαίνει ποτέ, ούτε θέλουμε να πεθάνει, γιατί θα είναι αδύνατον να επιβιώσουμε στην κοινωνία. Η κοινωνία και οι νόμοι της, είναι φτιαγμένοι για το εγώ. Η εκπαίδευση, η καριέρα, ο ορισμός της επιτυχίας είναι χτισμένα για το εγώ , με το εγώ. Χρειαζόμαστε το εγώ να οργανώνει τη ζωή μας. Το εγώ μετά τον διαχωρισμό, γίνεται ένα πειθαρχημένο εργαλείο, που υπηρετεί την ψυχή.

 


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ό,τι νεότερο!
 
Τα πιο διαβασμένα