ADVERTISING
Σάββατο 19-06-21
Συνέντευξη Χριστοδούλου: “Το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής–Απόλαυσα κάθε στιγμή…”

Από Δημήτρη Μπασμπαρέλα / 09 Απριλίου 2021 - 08:29

Συνέντευξη Χριστοδούλου: “Το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής–Απόλαυσα κάθε στιγμή…”

Αναμνήσεις, στιγμές, εικόνες και συναισθήματα. Ειδικά, για όσους το έζησαν από κοντά, για όσους μυήθηκαν στον μαγικό του χώρο, το ποδόσφαιρο συνιστά τρόπο σκέψης και έκφρασης, είναι αναμφίβολα μία μεγάλη αγάπη.

“Το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής”, λέει με νόημα ο Μάριος Χριστοδούλου. “Με βοήθησε πολύ. Το χάρηκα, απόλαυσα κάθε στιγμή και το διασκέδασα”, υποστηρίζει στο “ElTopia.com.cy” ο βετεράνος πλέον ποδοσφαιριστής και πρώην διεθνής για τα όσα έζησε στα γήπεδα. Η πορεία από την ΑΕΛ, στην Ελλάδα και ξανά στην Κύπρο.

Τα ματς με την εθνική και πλέον η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από τη βάση του, από τις ακαδημίες... Η καριέρα του Μάριου Χριστοδούλου ξετυλίγεται μέσω του “Eltopia.com.cy”.

 

“Από τις αλάνες, στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο”

- Γιατί επιλέξατε ποδόσφαιρο; Πώς προέκυψε η ενασχόληση με τη ‘στρογγυλή θεά’;

“Από 5-6 χρονών άρχισα ουσιαστικά την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο. Ημουν αθλητικός τύπος. Επαιζα βέβαια μπάσκετ, έκανα στίβο, αλλά από τη Δευτέρα γυμνασίου και έπειτα έπαιζα μόνο ποδόσφαιρο. Είχα στόχους και τα κατάφερα. Με προπόνηση και δουλειά. Εβλεπα ποδόσφαιρο, παρακολουθούσα και από τις αλάνες έφτασα να παίζω επαγγελματικά”.

- Γεννηθήκατε στη Λεμεσό και αγωνιστήκατε στην ΑΕΛ. Πώς είναι το συναίσθημα;

“Στην ΑΕΛ ήμουν από τις ακαδημίες ακόμη, μέχρι και τα 20 μου χρόνια. Ηταν ωραίο συναίσθημα, διότι ήμουν και οπαδός της ομάδας και μία μέρα χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στην πρώτη ομάδα. Για να γίνεις επαγγελματίας, πρέπει να κάνεις θυσίες, να κάνεις έξτρα προπονήσεις. Θέλει ώρες για να ασχοληθείς σοβαρά, να κάνεις καλή ζωή και καλή διατροφή. Προπόνηση, γυμναστήρια και δουλειά για έναν επαγγελματία”.

- Πόσο εύκολη ήταν η μετάβαση στην ηλικία των 21 ετών στη Θεσσαλονίκη, από την Κύπρο;

“Στην αρχή, ήταν δύσκολο. Ημουν φαντάρος και έπαιζα στην ΑΕΛ. Σίγουρα, είχα ως στόχο να παίξω ποδόσφαιρο, να κάνω βήμα παραπάνω. Γι’ αυτό και έφυγα. Με βοήθησε πολύ ο παλιός προπονητής μου, ο Παμπουλής Παπαδόπουλος. Είχε μιλήσει με τον Τέλη Μπατάκη, ο οποίος ήταν τότε γενικός διευθυντής στον Ηρακλή. Ετσι πήγα στον Ηρακλή. Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να σας πω ότι με βοηθήσαν πάρα πολύ ο Ζηνωνής Παπαδόπουλος, ο οποίος ήταν ο πρώτος μου προπονητής, αλλά και μετέπειτα οι Ανδρέας Κωνσταντίνου, Χρήστος Δαμιανού, Πανίκος Ορφανίδης και Παυλάκης Ευσταθίου. Στην εθνική με βοήθησαν οι Πανίκος Γεωργίου, Ανδρέας Μιχαηλίδης, Δήμος Καβάζης και Σταύρος Παπαδόπουλος. και Ανδρέας Κισσοβέργης”.

- Ηταν εύκολη η προσαρμογή στον Ηρακλή; Νιώσατε καθόλου μοναξιά, είχατε προβλήματα;

“Στην αρχή, θα έλεγα ναι. Τους πρώτους 1-2 μήνες. Μετά, όμως, δεν είχα προβλήματα. Υπήρχε καλό κλίμα στα αποδυτήρια, με βοήθησαν πολύ οι συμπαίκτες μου να προσαρμοστώ. Οχι, δεν δυσκολεύτηκα”.

“Οταν κερδίσαμε τους Ισπανούς”

- Ποια στιγμή ή στιγμές δεν θα ξεχάσετε ποτέ από την καριέρα σας;

“Μεγάλη στιγμή, ήταν σίγουρα στο παιχνίδι με την Ισπανία στο ‘Αντώνης Παπαδόπουλος’, στη Λάρνακα, το 1997. Ηταν Σεπτέμβριος μήνας, όταν με την Εθνική Κύπρου κατορθώσαμε να επικρατήσουμε με 3-2. Ηταν ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία της Εθνικής ομάδας. Είναι παιχνίδι, που μένει αναμφίβολα στη μνήμη σου”.

- Αντίστροφα τώρα… Υπάρχει κάτι που θέλετε να σβήσετε από τη μνήμη σας;

“Είχα χαρές, αλλά σίγουρα είχα και κακές στιγμές. Ο τραυματισμός στον Ηρακλή, όταν έπαθα κάταγμα κνήμης, κι έμεινα εκτός δράσης έξι μήνες… Αγωνιστικά, ήταν το 2002-03. Η ήττα στον τελικό του Κυπέλλου, στο ΑΕΛ-Ανόρθωση, όπου χάσαμε, στα πέναλτι. Το ματς πήγε στην παράταση και από εκεί στα πέναλτι. Μας πόνεσε. Ηταν δυσάρεστη στιγμή”.

- Ποιο γκολ υπάρχει αποτυπωμένο στο μυαλό σας;

“Εχω βάλει καθοριστικά γκολ. Οταν είχα πρωτοξεκινήσει επαγγελματικά, σε παιχνίδι ΑΕΛ-Ομόνοια. Ηταν ντέρμπι κορυφής, με γεμάτο γήπεδο, ισοφάρισα το ματς στο 90’. Ηταν με σουτ έξω από την περιοχή. Ακόμη το θυμάμαι. Επίσης, με τον Ηρακλή, με ντρίπλα και σουτ, κόντρα στον Ολυμπιακό και τον Ελευθερόπουλο. Χάσαμε 3-2, αλλά εκείνο το γκολ, το χάρηκα πολύ… Ηταν, όντως, πανέμορφο”.

 

“Το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής”

- Ποια ιστορία σας έχει μείνει, την οποία επίσης θα κρατήσετε;

“Τι να πρωτοθυμηθώ... Καταρχάς, το ποδόσφαιρο σου δίνει φίλους. Ξεπερνάς τα προβλήματα. Είναι τόσα πολλά. Κάνεις πλάκες με τους συμπαίκτες, στην προετοιμασία, τα ταξίδια με την εθνική. Δεν θα μπορούσα αναμφίβολα να ξεχάσω τα ευρωπαϊκά παιχνίδια με τη φανέλα του Αρη, με αντιπάλους όπως οι Σερβέτ, Θέλτα, αλλά και η Βαλένθια. Παιχνίδια με αντιπάλους μεγάλους. Εχεις πολλά, τα οποία σου μένουν, από το ποδόσφαιρο. Περισσότερες ήταν οι καλές στιγμές, παρά οι κακές. Είναι τρόπος ζωής το ποδόσφαιρο. Το χάρηκα, το διασκέδασα. Ειλικρινά, δεν θα άλλαζα τίποτα. Πέρασα υπέροχα σε όλες τις ομάδες. Παντού έχω καλές στιγμές. Μέχρι και την τελευταία στιγμή”.

- Ζήσατε στο ποδόσφαιρο, αυτά που ονειρευόμασταν μικρός;

“Μόνο οι τραυματισμοί ήταν οι άσχημες εμπειρίες. Κατά τα άλλα; Το όνειρο έγινε πραγματικότητα”.



“Οσο ψηλά και να φτάσεις, πρέπει να μείνεις ο ίδιος”

- Παίξατε μέχρι και τα 38 σας. Τι σας ωθούσε;

“Επαιξα σε υψηλό επίπεδο ως τα 35. Μετά, έπαιξα σε μικρότερες κατηγορίες. Ημουν και προπονητής-παίκτης στην ΑΕ Ζακκακίου. Ανεβήκαμε μάλιστα από τη Γ’ στη Β’ κατηγορία και εκεί κάπου σταμάτησα. Είχα και την ακαδημία, ταυτόχρονα, όταν έπαιζα ποδόσφαιρο στις μικρότερες κατηγορίες. Επαιξα όσο ήταν καλά τα πόδια μου. Το ποδόσφαιρο είναι η ζωή μου. Μπορούσα να αγωνιστώ κι άλλο στις μικρές κατηγορίες, αλλά ήθελα να σταματήσω. Ηταν άλλωστε και καλή χρονιά. Ηταν καλό το timing. Εξάλλου, κάτι που το αγαπάω πολύ, θέλω να το κάνω σωστά και επαγγελματικά. Ετσι, ήθελα να ασχοληθώ πλέον με τις ακαδημίες, να αφοσιωθώ εκεί”.

- Ποιες λέξεις θα βάζατε ως τίτλο στην αυτοβιογραφία σας;

“Καλύτερα σε κρίνουν οι άλλοι. Πάντα πρέπει να προσπαθείς για το καλύτερο και να σε θεωρούν σωστό άνθρωπο στην κοινωνία, αλλά και να βοηθάς τους συνανθρώπους σου. Οσο ψηλά και να φτάσεις, πρέπει να μείνεις ο ίδιος. Οταν είσαι ακόμη ο άγνωστος των αγνώστων, είναι σημαντικό, όταν θα φτάσεις ψηλά και θα γίνεις κάποιος γνωστός, να μείνει αναλλοίωτος ο χαρακτήρας σου, να είσαι ο εαυτός σου, ο ίδιος. Εγώ είμαι ο εαυτός μου και είμαι... ο ίδιος”.

“Τιμή και περηφάνια”

- Η συμμετοχή στην Εθνική τι σήμαινε για σας;

“Οτι καλύτερο για έναν ποδοσφαιριστή. Οταν αγωνίζεσαι, με το εθνόσημο; Μεγάλη περηφάνια. Ωραίο συναίσθημα. Μοναδικό. Τιμή μου και περηφάνια μου”.

- Είχατε κάποιο ίνδαλμα μικρός;

“Οταν ήμουν πολύ-πολύ μικρός μου άρεσε η Βραζιλία. Δεν είχα όμως ιδιαίτερα κάποιον συγκεκριμένα. Σόκρατες, Ζίκο, Φαλκάο και Εντερ σίγουρα. Απλά, μου άρεσε να βλέπω ομάδες με τεχνική, φαντασία με ντρίπλες”.

- Πιο εύκολο είναι να είσαι ποδοσφαιριστής ή προπονητής;

“Και τα δύο είναι δύσκολα. Εχεις ευθύνες. Πιο δύσκολο, όμως, είναι να είσαι προπονητής. Οι ευθύνες είναι ασφαλώς περισσότερες, αφού έχεις να διαχειριστείς ομάδα, πολλούς παίκτες, διαφορετικούς χαρακτήρες και πρέπει να είσαι εσύ αυτός που θα δώσει τις κατευθυντήριες γραμμές”.

- Ποιον προπονητή έχετε ξεχωρίσει; Ποιος σας έχει μείνει;

“Ολοι οι προπονητές με βοήθησαν, έβαλαν το λιθαράκι τους για την ποδοσφαιρική καριέρα μου”.

- Στην τακτική ποιος ήταν καλύτερος;

“Κοιτάξτε, με βοήθησαν πολύ οι Ντούσαν Μιτόσεβιτς, Βασίλης Αντωνιάδης, Γιάννης Ματζουράκης, Μπάμπης Τεννές και Γιώργος Παράσχος. Αυτοί ξεχωρίζουν”.

 


 
Αντίπαλος με Φίγκο, Ζιντάν και Ριβάλντο

- Ποιοι ήταν οι πιο δύσκολοι αντίπαλοι; Θυμάστε κανέναν;

“Υπήρξαν πολλοί… Η συνεύρεση με τον Σαλγκάδο και τον Λουίς Ενρίκε στο ματς με την Ισπανία, όπως σου προανέφερα. Μου είχαν κάνει εντύπωση. Επαιξα κόντρα σε μεγάλα ονόματα. Με τον Φίγκο ήμασταν αντίπαλοι κόντρα στην Πορτογαλία, με τον Ζιντάν κόντρα στη Γαλλία και στην Ελλάδα έπαιξα με τεράστιους ποδοσφαιριστές αντίπαλος, όπως με τους Ριβάλντο και Ζιοβάνι. Οταν πήγα στη Θεσσαλονίκη, ήταν σε υψηλό το επίπεδο τότε το Πρωτάθλημα, όταν πρωτοπήγα στον Ηρακλή. Υπήρχε τεράστια ποιότητα σε αρκετές μεγάλες ομάδες”.

- Ποια ομάδα, απ’ όσες περάσατε, θα λέγατε ότι είναι η “ομάδα της καρδιάς σας”;

“Σε όλες τις ομάδες πέρασα υπέροχα. Πιο πολύ θα έλεγα κατά σειρά σε ΑΕΛ, Ηρακλή, Αρη και Νέα Σαλαμίνα. Ηταν οι ομάδες, που σημάδεψαν την καριέρα μου”.

- Μπορεί να πάρει φέτος το Πρωτάθλημα η ΑΕΛ;

“Κάνει εξαιρετική χρονιά. Διεκδικεί επάξια τον τίτλο. Σαφώς έχει ελαφρύ προβάδισμα η Ομόνοια, αφού έχει έναν βαθμό, ωστόσο από τη στιγμή, που έχασε στο ντέρμπι με τον Απόλλωνα, έχουν μπει πλέον για τα καλά στο παιχνίδι του τίτλου, τόσο η ΑΕΛ, όσο και ο Απόλλων... και θα παλέψουν ως το τέλος. Τρεις ομάδες, οι οποίες έχουν ξεχωρίσει στον μαραθώνιο, οι οποίες δίνουν αναμφίβολα διαφορετική νότα στο Πρωτάθλημα”.

- Σας ικανοποιεί η ποιότητα και το επίπεδο του Πρωταθλήματος;

“Βλέπουμε καλό Πρωτάθλημα. Ανταγωνιστικό και ωραίο. Δεν έχει κόσμο στα γήπεδα, κι αυτό είναι αναμφίβολα το δυσάρεστο. Είναι ωραίο συναίσθημα να παίζεις με κόσμο, με γεμάτα γήπεδα, σε ντέρμπι ειδικά είναι αλλιώς. Είναι κάτι ξεχωριστό. Βοηθά την ψυχολογία του ποδοσφαιριστή. Υπάρχει, όμως, φέτος ποιότητα. Κάθε χρόνο γίνεται και καλύτερο. Είναι σημαντικό να υπάρχει κίνητρο για όλους και να υπάρχει ανταγωνισμός είτε για τον τίτλο, είτε για τον υποβιβασμό”.

 



“Προπονητής και παιδαγωγός”

- Πόσο δύσκολο είναι να δουλεύετε με μικρά παιδιά;

“Θέλει σωστή διαχείριση. Είσαι προπονητής, αλλά και παιδαγωγός. Θέλει υπομονή και γνώσεις. Θέλει πολλά… Κάθε παιδί έχει διαφορετικό χαρακτήρα, πρέπει να ξέρεις πώς θα μιλήσεις. Ενα παιδί, που είναι πέντε ετών, πρέπει να μιλάς διαφορετικά μαζί του, απ’ ότι σε παιδιά, που είναι 11-12 ετών. Η ακαδημία είναι δουλειά και χόμπι. Είναι σημαντικό. Οταν αγαπάς κάτι, πρέπει να το κάνεις καλά, ειδικά με μικρά παιδιά, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός”.

- Tο εγχείρημα των ακαδημιών αποτελούσε στόχο για εσάς;

“Ηταν στόχος όντως. Οταν έπαιζα, ήθελα να το κάνω. Κι αυτό έγινε. Μόλις σταμάτησα, το προχώρησα περαιτέρω. Είναι σημαντικό να ξεκινούν τα παιδιά και να μαθαίνουν σωστά τα βήματα, να γίνουν καλοί ποδοσφαιριστές, αλλά και ταυτόχρονα καλοί άνθρωποι, να βελτιώνονται συνεχώς”.

- Τέλος, ποια θα ήταν η συμβουλή σας προς τα νέα παιδιά, τα οποία θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο;

“Είναι ωραίο άθλημα. Το πιο δημοφιλές, είναι ανταγωνιστικό. Ο αθλητισμός γενικότερα βοηθά, αλλά μαθαίνεις παράλληλα να είσαι σωστός άνθρωπος, μαθαίνεις πειθαρχία. Χρειάζεται υπομονή και θέληση. Μαθαίνεις να σέβεσαι τον αντίπαλο, τους γονείς σου και το σημαντικό είσαι μακριά από άλλα πράγματα… Μακριά από κακές συνήθειες. Βλέπω, τώρα, τα παιδιά απορροφούνται πολύ από τηλεόραση, play station, κινητά. Θα πρέπει να γίνονται με μέτρο, όλα αυτά, αλλά όταν είσαι ποδοσφαιριστής σπαταλάς χρόνο σε προπόνηση, ο χώρος σου είναι αυτός και σε αφήνει μακριά από τα υπόλοιπα. Με βοήθησε πολύ το ποδόσφαιρο. Το απόλαυσα. Κάποιοι μας έλεγαν ότι ‘είναι τα πιο ωραία χρόνια’. Σταματάς και σου λείπει πολύ… Θα έχει λύπες, όταν χάνεις ειδικά, αλλά πρέπει να μένεις δυνατός και αυτά που κερδίζεις είναι πολλά”.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Τιτανομαχία: Ρεάλ Μαδρίτης VS Τσέλσι

Από Δημήτρη Μπασμπαρέλα / 27 Απριλίου 2021

Sports

Τιτανομαχία: Ρεάλ Μαδρίτης VS Τσέλσι

Ό,τι νεότερο!
 
Τα πιο διαβασμένα