ADVERTISING
Σάββατο 19-06-21
Πάμπος Χριστοδούλου: Ο άνθρωπος των “ειδικών αποστολών”

Από Δημήτρη Μπασμπαρέλα / 22 Απριλίου 2021 - 09:16

Πάμπος Χριστοδούλου: Ο άνθρωπος των “ειδικών αποστολών”

Είναι άνθρωπος, ο οποίος προτιμά να μιλά με έργα, παρά με λόγια. Δεν του αρέσει με τίποτα να χάνει, όποιο αντίπαλο κι αν έχει απέναντί του.

Τις περισσότερες φορές κλήθηκε να βγάλει ομάδες από το αδιέξοδο. Είναι αναμφίβολα ο άνθρωπος των “ειδικών αποστολών”.

Ο Πάμπος Χριστοδούλου, περί ου ο λόγος, έχει κατορθώσει να πανηγυρίσει Πρωτάθλημα με την ΑΕΛ Λεμεσού, δούλεψε στην Ανόρθωση, ήταν στην Ομόνοια, ενώ έχει διατελέσει και προπονητής στην Εθνική ομάδα της Κύπρου. Του αρέσει να εξελίσσεται, να εμπλουτίζει τις γνώσεις του.

Ο 54χρονος έμπειρος τεχνικός γύρισε τον χρόνο πίσω και μίλησε αποκλειστικά στο “Eltopia.com.cy” για τα σημαντικά κεφάλαια της προπονητικής του καριέρας σε μία μεγάλη και απολαυστική συνέντευξη για ουκ ολίγα ζητήματα.

Μεταξύ αυτών, φυσικά, για τον Ολυμπιακό Λευκωσίας, στον οποίο έπαιξε ποδόσφαιρο, αλλά αργότερα τον ανέλαβε και ως προπονητής.

Ποδοσφαιρική κουβέντα με… προπονητικές βάσεις.



“Αξίζει στην Εθνική να πετύχει το κάτι παραπάνω”


- Κόουτς, αρχίζουμε με τον φάκελο “Εθνική ομάδα”. Διαβάσαμε κάποια στιγμή, ότι το όνομά σας έπαιξε εκ νέου για την τεχνική ηγεσία. Τι ακριβώς συνέβη;

“Είναι κάτι, που έχει τελειώσει, οπότε θεωρώ ότι δεν είναι σωστό να ασχοληθούμε περαιτέρω. Διάβασα κι εγώ τα δημοσιεύματα, αλλά, ως προπονητής δεν δέχθηκα επίσημη κρούση από την Ομοσπονδία”.

- Ηταν πάντως δυνατή η εκκίνηση της Εθνικής. Πώς κρίνετε την έναρξη των υποχρεώσεων;

“Αυτό, που παρατηρώ, επειδή είμαι γνώστης της Εθνικής ομάδας,  είναι ότι υπάρχει ταλέντο. Η Εθνική διαθέτει ποδοσφαιριστές, οι οποίοι μπορούν να φέρουν αποτελέσματα.

Σίγουρα, πρόκειται για καλό ξεκίνημα. Εύχομαι ολόψυχα να έχει και συνέχεια. Αξίζει στην Εθνική να πετύχει και να κάνει το κάτι παραπάνω”.

- Πιστεύετε, ότι μπορεί να κάνει το… βήμα παραπάνω;

“Τα τελευταία χρόνια δεν είναι και στα καλύτερά της, αλλά με τα τελευταία αποτελέσματα, με τον κ. Κωστένογλου, κι αν υπάρχει συνέχεια, μπορεί να κάνει βήματα για παραπάνω.

Δεν μπορείς να το πεις με βεβαιότητα, αλλά η μεγάλη διαφορά είναι πλέον ότι οι Κύπριοι ποδοσφαιριστές έχουν μεγάλη συμμετοχή στις ομάδες τους, είτε αγωνιζόμενοι στην Κύπρο, είτε αγωνιζόμενοι σε ομάδες του εξωτερικού.

Αυτό είναι καλό, γιατί έχουν διάρκεια και είναι επίσης σε ετοιμότητα”.

 

“Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή”


- Υπήρξαν πληροφορίες ότι είχατε προτάσεις μετά από τη Ν. Σαλαμίνα; Τι έγινε ακριβώς…;

“Μετά την περίοδο της παρουσίας μου στη Ν. Σαλαμίνα, είναι αλήθεια ότι είχα κρούσεις τόσο από τον Ολυμπιακό Λευκωσίας, όσο και από το Παραλίμνι. Ενδιαφέρον υπήρξε και από τον Εθνικό Αχνας. Δεν ήταν όμως η κατάλληλη στιγμή, το κατάλληλο timing. Εκτιμώ τους ανθρώπους τους, αλλά και τον τρόπο δουλειάς τους, αλλά όπως προείπα δεν ήταν για μένα η κατάλληλη στιγμή να πάω σε κάποια ομάδα”.

- Πού θα σας βρει η συνέχεια;

“Ηθελα κάποια στιγμή να ξεκουραστώ. Παρακολουθώ, όμως, σεμινάρια και εμπλουτίζω τις γνώσεις μου. Σίγουρα, αν προκύψει κάτι, που να μ’ ενδιαφέρει πραγματικά, με κοινό όραμα και ταύτιση φιλοσοφίας, γιατί όχι;

Είτε πρόκειται για την Κύπρο, είτε για προτάσεις από το εξωτερικό. Υπάρχουν κρούσεις και κουβέντες από ανθρώπους δικούς μου.

Δεν υπάρχει κάτι, όμως, που μπορούμε να πούμε περισσότερο αυτή τη στιγμή”.

 

“Ομάδα από την αρχή - Ηταν ανθρωπίνως αδύνατο”


- Ο τελευταίος σας σταθμός ήταν η Ν. Σαλαμίνα. Τι δεν πήγε καλά; Τι σας έμεινε στο τέλος;

“Πήγα, γιατί πίστευα στο πρότζεκτ. Οι άνθρωποί της αγαπούν την ομάδα. Συν τοις άλλοις, ο κόσμος διψούσε για επιτυχίες. Στόχος μας ήταν να παίξουμε καλό ποδόσφαιρο και να μπούμε στην εξάδα, αλλά και να διεκδικήσουμε την έξοδο μας στην Ευρώπη, μέσω Κυπέλλου. Οταν πήγα, είχαν φύγει ήδη πολλοί ποδοσφαιριστές από τον βασικό κορμό είτε με μεταγραφή, είτε ως ελεύθεροι. Ετσι, αποφασίσαμε να χτίσουμε την ομάδα από την αρχή. Ολα πήγαιναν καλά, παρ’ ότι είχαμε ρόστερ με 18-20 νέους ποδοσφαιριστές. Στο ποδόσφαιρο χρειάζεται και η ομοιογένεια. Πάνω που είχε αρχίσει να ‘δένει’ η ομάδα, δυστυχώς, μας χτύπησε ο κορωνοϊός.

Η ομάδα είχε τα φόντα να υλοποιήσει τους στόχους της, αλλά από τη στιγμή, που όλη η ομάδα βρέθηκε στην καραντίνα, ακόμη κι εγώ, όπως και το υπόλοιπο stuff μας πήγε πολύ πίσω. Ηταν και διαφορετικό τότε το πρωτόκολλο. Οταν μία ομάδα μένει για 20-25 μέρες, χωρίς προπονήσεις, τι να κάνεις; Μετά την καραντίνα, η ομάδα ήθελε ξανά προετοιμασία.

Μείναμε πίσω από φυσική κατάσταση. Ωστόσο, δεν υπήρχε χρόνος. Με την επιστροφή, κληθήκαμε να δώσουμε πέντε παιχνίδια σε 15 μέρες μέσα.

Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να τα καταφέρεις. Εύχομαι να μην περάσει καμία άλλη ομάδα τα όσα περάσαμε εμείς αυτό το διάστημα. Επίσης, εύχομαι ειλικρινά, να παραμείνει η ομάδα στην κατηγορία. Της αξίζει...”.

 

“Ζήσαμε ένα… παραμύθι”

 
- Εχετε περάσει από αρκετές ομάδες και μάλιστα μεγάλες. Πώς θα χαρακτηρίζατε το πέρασμά σας; Ηταν μοναδικές οι στιγμές στην ΑΕΛ Λεμεσού;

“Η πρώτη περίοδος στην ΑΕΛ ήταν ομολογουμένως κάτι φανταστικό. Ξέρετε, είναι ορισμένες φορές, που κάποιες καταστάσεις ή στιγμές δεν μπορείς να τις διηγηθείς με λόγια. Με 26 νέους ποδοσφαιριστές στο ρόστερ κατορθώσαμε και κατακτήσαμε το Πρωτάθλημα μετά από 44 ολόκληρα χρόνια. Αυτό από μόνο του είναι τεράστιο επίτευγμα. Ταυτόχρονα, παλέψαμε για να μπούμε στους ομίλους του Champions League, ενώ η ομάδα έλαβε μέρος και στους ομίλους του Europa League”.

 
- Ηταν η καλύτερη στιγμή στην προπονητική σας καριέρα;

“Ζήσαμε ένα παραμύθι. Για 44 μέρες στην πόλη γινόταν ένα... πάρτι. Ο κόσμος είναι ένθερμος με την ΑΕΛ. Υπάρχουν φανατικοί οπαδοί, οπότε εύλογα μπορεί να καταλάβει κανείς τη σημασία της κατάκτησης ενός τέτοιου τίτλου.

Οχι μόνο για μένα, αλλά για όλα τα παιδιά, κι όλους τους ανθρώπους, από τον πρώτο ως και τον τελευταίο, οι οποίοι έλαβαν μέρος σ’ εκείνο το ‘οικοδόμημα’. Ναι, ήταν η καλύτερη στιγμή στην προπονητική μου καριέρα”.



“Σε δύσκολες περιόδους”


- Με την Ανόρθωση, πώς ήταν η κατάσταση;

“Πήγα σε μία δύσκολη χρονικά στιγμή. Η ομάδα κινδύνευε να μη βγει στην Ευρώπη, οπότε θα ήταν τεράστιο πλήγμα. Κι όμως, καταφέραμε να διεκδικήσουμε το Πρωτάθλημα από τον ΑΠΟΕΛ. Βγήκαμε 2οι και υλοποιήσαμε τουλάχιστον τον αρχικό στόχο, που ήταν η έξοδος στην Ευρώπη. Το σημαντικό είναι, πώς, πετύχαμε αυτό που θέλαμε με την έλευσή μας στον σύλλογο”.

 
- Στην Ομόνοια;

“Ηταν επίσης δύσκολη στιγμή και περίοδος για τον σύλλογο. Περνούσε δύσκολα από οικονομικής άποψης. Υπήρχαν προβλήματα οικονομικά, αλλά παρ’ όλα αυτά προσπαθήσαμε με χαμηλό μπάτζετ να κοιτάμε ψηλά. Ξεκινήσαμε καλά, αλλά είχαμε 1-2 σοβαρούς τραυματισμούς, ειδικά στη θέση του τερματοφύλακα, οι οποίοι μας πήγαν πίσω.

Προσπαθήσαμε να κάνουμε ότι καλύτερο, παρά τα προβλήματα, τα οποία ήταν κυρίως οικονομικά και μας τραβούσαν πίσω. Και οι υπόλοιποι προπονητές, μετά από εμένα, αντιμετώπισαν τα ίδια θέματα, τα ίδια προβλήματα.

Ο κόσμος πίστεψε τότε. Υπήρχε ενότητα. Αλλωστε, υπήρχε πολύς κόσμος στα φιλικά, ακόμη και στις προπονήσεις.

Πλέον, όπως βλέπετε, ο σύλλογος έχει λύσει τα εξωγηπεδικά του προβλήματα, γι’ αυτό και τα δύο τελευταία χρόνια, με τον κ. Παπασταύρου, μπορεί να βλέπει ψηλά και να διεκδικεί τίτλους. Ειδικά, φέτος…”.


- Παίξατε ποδόσφαιρο στον Ολυμπιακό Λευκωσίας, ενώ αργότερα ήσασταν και προπονητής. Ποιο μπορεί να είναι το συναίσθημα;

“Πέρασα ομολογουμένως καλές στιγμές. Επαιξα επτά χρόνια ποδόσφαιρο στον Ολυμπιακό, ενώ ήμουν και δύο χρονιές προπονητής. Μάλιστα και στις δύο σεζόν πετύχαμε τους στόχους μας, ειδικά στην πρώτη. Κάναμε εξαιρετική πορεία, ενώ πήγαμε στους “4” του Κυπέλλου και παίξαμε καλό ποδόσφαιρο. Ηταν ομάδα με νέα παιδιά. Πάντα έχω τον Ολυμπιακό στην καρδιά μου”.


“Δεν έβρισκες εισιτήριο...”


- Στην Εθνική ομάδα; Πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα; Τι σας άφησε αυτή η εμπειρία;

“Ανέλαβα κάτω από δύσκολες συνθήκες. Κρατάω αναμφίβολα το γεγονός ότι οι ποδοσφαιριστές ήθελαν να έρχονται και να αγωνίζονται. Να είναι ετοιμοπόλεμοι. Επίσης, υπήρχε θέληση και πάθος. Ημασταν και σε δύσκολο όμιλο. Με Βοσνία, Βέλγιο Ουαλία, αλλά και Ισραήλ. Είχα πει, άλλωστε, πριν από τον όμιλο ότι η πρόκριση για τη 2η-3η θέση θα παιχθεί στα τελευταία παιχνίδια. Ετσι και έγινε.

Από εκεί και πέρα, για μένα, ήταν μεγάλο επίτευγμα η προσέλευση του κόσμου. Δεν έβρισκες εισιτήριο στα εντός έδρας παιχνίδια, ενώ και στα εκτός υπήρξε μεγάλη ζήτηση και τεράστιο ενδιαφέρον. Μας πίστεψε ο κόσμος, κι αυτό σίγουρα μπορεί από μόνο του να θεωρηθεί μία νίκη. Κάναμε καλή δουλειά, κι αυτό είχε αντίκρισμα. Ηταν μία απάντηση και μία ικανοποίηση”.

 
- Πώς κρίνετε το επίπεδο στο κυπριακό Πρωτάθλημα;

“Είναι σε καλό επίπεδο. Βέβαια, τα προηγούμενα χρόνια, ειδικά τις χρονιές, που πήγε μακριά ο ΑΠΟΕΛ στην Ευρώπη, ήταν καλύτερο. Ωστόσο και φέτος είναι καλά. Καταρχάς, φέτος είναι ανταγωνιστικό.

Υπάρχει ενδιαφέρον τόσο στο γκρουπ της κορυφής, όσο και στο γκρουπ της ουράς. Αλλάζει κάθε αγωνιστική η βαθμολογία. Υπάρχει ανταγωνισμός με 14 ομάδες. Συν τοις άλλοις, παίζουν και οι Κύπριοι, αν και θα μπορούσαν πιστεύω να γίνουν ορισμένες αλλαγές, έτσι ώστε να παίζουν ακόμη περισσότεροι. Θα ήταν ακόμη καλύτερα έτσι για την Εθνική ομάδα”.



“Θέλει δουλειά και κόπο”


- Κόουτς, ποιος είναι ο άνθρωπος, ο οποίος σας έδωσε την πρώτη ευκαιρία; Ποιον δεν θα ξεχάσετε;

“Ο Φώτος Γιάννακας. Είναι ο πρώτος, που πίστεψε σε μένα. Τον έχω σαν δεύτερο πατέρα. Μου έδωσε την ευκαιρία για να αναλάβω τη Δόξα Κατωκοπιάς. Από εκεί, άλλωστε, άρχισαν όλα…”.

 
- Πάμε σε πιο προπονητικά θέματα. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας σχηματισμός; Εχει κάθε προπονητής ή έχει να κάνει πάντα με το ρόστερ;

“Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος με 2-3 σχηματισμούς, σύμφωνα πάντα και με τον αντίπαλο, τον οποίο έχεις απέναντί σου, αλλά κυρίως να χτίσεις από το καλοκαίρι. Για να δουλέψεις την τακτική και να έχεις ετοιμοπόλεμους τους ποδοσφαιριστές με 2-3 συστήματα, ανάλογα βεβαίως και με ποιους ποδοσφαιριστές διαθέτεις”.


- Πόσο εύκολο είναι να δημιουργείς ‘ενδεκάδα’ και να αφήνεις εκτός κάποιους ποδοσφαιριστές;

“Καθόλου εύκολο. Είναι δύσκολο έργο. Αποδεικνύεται εξάλλου και από τον όρο, που έχει βγει, ότι ο πάγκος είναι ‘ηλεκτρική καρέκλα’. Θέλει δουλειά και κόπο. Θέλει χαρακτήρα και ψυχολογία, καθώς επίσης και διαχείριση κρίσης. Δεν πρέπει να γίνεται τίποτα στην τύχη.

Είναι θέμα δουλειάς. Οσο μεγαλύτερο ρόστερ έχεις, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις για να πετύχεις. Αλλωστε, είναι πολύ σημαντικές οι αλλαγές, τις οποίες θα κάνεις, αυτές μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα, όταν κάτι δεν πάει καλά”.


- Ποιον προπονητή θαυμάζετε από το παγκόσμιο στερέωμα και ποιον θα θέλατε να συναντήσατε από κοντά;

“Δεν θα σου πω κάποιον συγκεκριμένα. Καταρχάς, ταξιδεύω όσο μπορώ περισσότερο και παρακολουθώ προπονήσεις ανά την Ευρώπη. Ο κάθε προπονητής έχει, πάντως, τη δική του φιλοσοφία. Προσωπικά, παίρνω κάτι απ’ αυτούς. Πρέπει άλλωστε να εξελίσσεσαι και να παρακολουθείς, να μαθαίνεις. Πρέπει να κάνεις ότι θεωρείς καλύτερο για να έχεις εφόδια”.

 
“Ηθική ικανοποίηση”

 
- Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο προτέρημά σας;

“Οπως σε όλους τους τομείς, έτσι και στο ποδόσφαιρο, ο κάθε προπονητής έχει τα καλά του, αλλά έχει κάνει ασφαλώς και λάθη. Ολα αυτά τα χρόνια, μου αρέσει να χτίζω από την αρχή. Στα χέρια μου έχουν εξελιχθεί αρκετοί ποδοσφαιριστές και έχουν παίξει σε μεγαλύτερα Πρωταθλήματα. Αυτό είναι για μένα μία ηθική ικανοποίηση.

Επίσης, δεν μου αρέσει να χάνω. Με όποιον αντίπαλο κι αν έχει απέναντί μου. Είτε στην ΑΕΛ, είτε στην Εθνική ομάδα η τακτική παίζει πάντα ρόλο, αλλά στη σκέψη πρέπει να είσαι νικητής, πρέπει να εμπνεύσεις τους ποδοσφαιριστές σου. Οχι, μόνο να το λες, αλλά να το πράττεις κιόλας, να το δείχνεις”.

 - Είστε εν ολίγοις ο ‘άνθρωπος των ειδικών αποστολών’;

“Θέλω να πηγαίνω εκεί, όπου θα μπορέσουμε να πετύχουμε κάτι, το οποίο δεν το έχει πετύχει ποτέ στο παρελθόν η ομάδα. Είναι κάτι σαν πρόκληση, είναι κάτι που με εξιτάρει”.

 
- Τι σας έχει προσφέρει το ποδόσφαιρο;

“Τα πάντα. Καταρχάς, αναγνωρισιμότητα. Την ικανότητα να σε γνωρίζει ο κόσμος. Προσφέρει άνετη ζωή και χρήματα, εφόσον οι συνθήκες είναι ιδανικές, αλλά και να προσπαθείς να δουλεύεις σε υψηλό επίπεδο, ανεξάρτητα αν βρίσκεσαι σε μία ηλεκτρική καρέκλα. Είναι κι αυτό, βέβαια, κομμάτι της δουλειάς μας, της ζωής μας.

Αλλωστε, όσο περνούν τα χρόνια, οι αλλαγές δεν σε πειράζουν, το συνηθίζεις. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν και αρνητικά, αφού το ποδόσφαιρο στερεί ώρες από την οικογένεια σου.

Ακόμη και τα Σαββατοκύριακα, αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Είναι σίγουρα ψυχοφθόρο. Εχει άγχος και πίεση, ωστόσο από την άλλη, αν δεν μπορείς να ζήσεις με αυτά, δεν μπορείς να γίνεις προπονητής”.

 
“Γιατί να μπω σε αυτή τη διαδικασία;”


- Εχετε μετανιώσει για κάτι; Θα αλλάζατε κάτι στο παρελθόν, αν μπορούσατε;

“Αν ήμουν με την εμπειρία, την οποία έχω πλέον και συζητούσαμε για 10 χρόνια πριν, ίσως να άλλαζα κάτι. Αποφάσεις, επιλογές. Είχα προτάσεις και από το εξωτερικό, αλλά έμεινα στην Κύπρο. Είχα φτάσει κοντά, τόσο όταν ήμουν στην Εθνική, όσο και όταν ήμουν στην ΑΕΛ. Πίστευα πολύ, όμως, σε αυτό που κάναμε τότε και γι’ αυτό έμεινα. Συμβαίνουν αυτά όμως στη ζωή. Η ζωή συνεχίζεται. Εξάλλου, για κάποιο λόγο γίνονται όλα”.

- Πώς αντιμετωπίζετε την κριτική;

“Είναι κομμάτι της ζωής, αλλά και της δουλειάς. Διαφορετικά βλέπω τα πράγματα τώρα, απ’ ότι τα έβλεπα πριν 10 χρόνια. Είμαι άνθρωπος, ο οποίος δεν του αρέσει να μιλά πολύ.

Μου αρέσει να μιλώ με έργα. Δεν παρακολουθώ τι λέγεται και γράφεται. Ο καθένας έχει βεβαίως το σκεπτικό του, τον ‘φακό του’ για ένα παιχνίδι.

Αν μπεις σε αυτή τη διαδικασία και καθίσεις να αναλωθείς στο τι λέει και γράφει ο καθένας, πιστεύω θα χάσεις πολύτιμο χρόνο από τη δουλειά σου. Προέχει πρωτίστως η δουλειά”.

- Που δίνετε περισσότερο βάση στις ομιλίες σας πριν από τα παιχνίδια;

“Η προετοιμασία γίνεται ολόκληρη την εβδομάδα. Πριν από κάθε παιχνίδι δίνουμε βαρύτητα κυρίως στην ψυχολογία και στην ετοιμότητα, αλλά στην ουσία κάνεις ταυτόχρονα και ένα refresh, ένα φρεσκάρισμα, απ’ όσα έδειξες και έκανες τις προηγούμενες μέρες, για να μπουν έτσι οι ποδοσφαιριστές έτοιμοι από κάθε άποψη”.

- Πόση ώρα πριν από την έναρξη του ματς ανακοινώνετε την ενδεκάδα;

“Πριν από το παιχνίδι. Ολη την εβδομάδα βεβαίως σκέφτεσαι και δουλεύεις γι’ αυτό. Κατά 70-80%, αν μιλήσουμε με ποσοστά ξέρεις, έχεις σχηματίσει κορμό, αλλά τους έχεις όλους ετοιμοπόλεμους. Το 20% προκύπτει και από την τελευταία προπόνηση, ανάλογα πάντα και με την εξέλιξη της προετοιμασίας και τα προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζεις”.

 

“Είδα μικρούς και μεγάλους να κλαίνε”



- Ποια ιστορία δεν θα ξεχάσετε; Ποια θέλετε να μεταφέρετε;

“Δεν θα ξεχάσω ποτέ το παιχνίδι με την ΑΕΛ στο Τσίρειο, κόντρα στην Ανόρθωση, όταν επικρατήσαμε με 1-0 και κατακτήσαμε το Πρωτάθλημα, όταν οι οπαδοί μας έκοβαν και το τελευταίο κομμάτι γρασίδι από το γήπεδο. Θα μου μείνει σίγουρα αξέχαστη αυτή η στιγμή.

Είναι ομολογουμένως στιγμές, που δεν μπορείς να τις σβήσεις από τη μνήμη σου. Είδα μικρούς και μεγάλους να κλαίνε από χαρά. Είδα ανθρώπους, μπροστά μας, μεγάλους σε ηλικία να μας λένε, ότι αφού μπορέσαμε και ζήσαμε αυτό το μεγάλο επίτευγμα, δεν έχουμε πια λόγο για να ζούμε. Είναι στιγμές, που σε κάνουν να ανατριχιάζεις.

Είναι τόσα πολλά. Σε όλες τις ομάδες, υπάρχει πάντα και κάτι συγκινητικό, κάτι δυνατό.

Για παράδειγμα, με την Εθνική, δεν θα ξεχάσω το διπλό με 2-1 στο Ισραήλ, όταν τους κερδίσαμε μπροστά σε 70.000 κόσμο και τους κόψαμε το εισιτήριο για τα play off ενόψει EURO. Τους στερήσαμε την πρόκριση, κι όμως όλο το γήπεδο μας χειροκροτούσε για τη δίκαιη νίκη μας”.

- Η μεγαλύτερη απογοήτευση;

“Σίγουρα, η εντός έδρας ήττα της Εθνικής από τη Βοσνία με 3-2, όταν και χάσαμε την 3η θέση στον όμιλο για τα προκριματικά του EURO. Προηγηθήκαμε με 2-1, αλλά δεν καταφέραμε τελικά να πετύχουμε αυτό, που θέλαμε.

Επίσης, το παιχνίδι με την ΑΕΛ κόντρα στην Αντερλεχτ. Επικρατήσαμε 2-1 στο πρώτο ματς για την είσοδο μας στους ομίλους του Champions League, αλλά στο τελευταίο 10λεπτο, στον επαναληπτικό, χάσαμε με 2-0 στο Βέλγιο και αποκλειστήκαμε”.

- Ησασταν και ποδοσφαιριστής. Πώς αντιμετωπίζατε τους προπονητές;

“Πάντα με σεβασμό. Μου αρέσει να κερδίζω. Από τότε που έπαιζα ποδόσφαιρο. Δεν μπορούσα να χάνω. Αν δεν ήταν στην ίδια σκέψη, στην ίδια νοοτροπία, δεν μπορούσα να δώσω αυτό που ήθελα. Σας διαβεβαιώ, ότι διατηρώ, πάντως, καλές σχέσεις με όλους. Είτε με ξένους, είτε με Κύπριους. Εχω επαφή με όλους, ακόμη και τώρα”.

 

“Το ποδόσφαιρο πάει μπροστά και έχει αλλάξει”



- Οταν γίνεσαι προπονητής, λέγεται ότι “πρέπει να σκοτώσεις τον ποδοσφαιριστή μέσα σου”. Το έχετε κάνει ή δεν ισχύει; Τι σημαίνει πρακτικά;

“Αναμφίβολα, για κάθε προπονητή είναι ένα ‘συν’ ότι έχει παίξει ποδόσφαιρο. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, εννοείται ότι δεν έχει καμία σχέση.

Βλέπετε, πολλές φορές, ακόμη και μεγάλοι σε αξία ποδοσφαιριστές δεν κατάφεραν να γίνουν εξίσου καλοί προπονητές. Κάποιοι άλλοι, βεβαίως, το έχουν καταφέρει. Πρέπει να τα έχεις όλα. Τακτική, ψυχολογία, επαφή με τη διοίκηση, αλλά και με τον κόσμο.

Το ποδόσφαιρο πάει μπροστά και έχει αλλάξει. Οι ποδοσφαιριστές δουλεύουν πλέον σε πιο επαγγελματικές βάσεις. Δεν μπορείς να λες κουβέντες στους ποδοσφαιριστές σου, τις οποίες έλεγες πριν από 15 χρόνια. Πρέπει, επίσης, να έχεις ευφυΐα και να εμπλουτίζεις πάντα τις γνώσεις σου”.

- Τέλος, με την εμπειρία σας, ποιο είναι το μήνυμα, το οποίο θα θέλατε να στείλετε στα νέα παιδιά, τα οποία άρχισαν να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο;

“Πέρα από καλός ποδοσφαιριστής, πρέπει να είσαι πρωτίστως και καλός άνθρωπος. Σαφώς σε ορισμένες περιπτώσεις παίζει ρόλο και το ταλέντο για να γίνεις ποδοσφαιριστής, αλλά οι νέοι ποδοσφαιριστές δεν πρέπει να σταματούν να δουλεύουν.

Κάθε μέρα, άλλωστε, είναι διαφορετική. Αν πιστέψεις κάποια στιγμή ότι πέτυχες κάτι, μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι κάτι προσωρινό, γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσεις να δουλεύεις σωστά και μεθοδικά.

Πρέπει να βελτιώνεις πάντα τις αδυναμίες σου, ακόμη και με τη βοήθεια ειδικών. Επίσης, για μένα είναι πολύ σημαντικό να έχεις ‘χαμηλά το κεφάλι’, με την έννοια του να είσαι προσγειωμένος και να είσαι έτοιμος πάντα για δουλειά. Τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους”.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Τιτανομαχία: Ρεάλ Μαδρίτης VS Τσέλσι

Από Δημήτρη Μπασμπαρέλα / 27 Απριλίου 2021

Sports

Τιτανομαχία: Ρεάλ Μαδρίτης VS Τσέλσι

Ό,τι νεότερο!
 
Τα πιο διαβασμένα